Wolf

Beoordeling:

Geplaatst: door Bart de Bruijn

Na de vier nominaties bij de Gouden Kalveren van 2011 was het uitkijken naar de nieuwe film van productiemaatschappij Habbekrats. Dat werd Wolf, waarin regisseur Jim Taihuttu een in zwart-wit geschoten rauw verhaal over een straatcrimineel annex kickbokser vertelt. Komt bekend voor? Dat dacht Badr Hari ook, al trok hij zijn keutel (lees: tweet) al snel weer in.

In alle voorpubliciteit werd het al aangekondigd: Waar Rabat een enigszins vrolijke film was, is Wolf de tegenhanger. Geen feelgood, geen prettige multiculturele boodschap, geen hoop dat jongens als hoofdrol Majid (Marwan Kenzari) ooit nog op het goede pad komen. En dat idee komt goed over, er hangt een nare sfeer, een constante dreiging over de film.

De openingsscène is daar een goed voorbeeld van. Majid staat met zijn vriend Adil (Chemseddine Amar) voor een scooterzaak te kijken welke scooter de mooiste en de snelste is. Al snel worden ze aangesproken door twee dronken corpsballen die een beetje irritant doen en vragen wat de twee jongens eigenlijk studeren. Ook al blijft Adil rustig en gevat terug praten, toch voel je die dreiging, straks draaien de jongens zich om en geven de dronkenlappen een flink pak slaag.

Dat blijf je de hele film houden, geen scène is zonder dreiging of zonder gevoel dat er snel iets naars kan gaan gebeuren. Dat komt vooral door hoofdrolspeler Kenzari. Het grootste deel van de interviews in aanloop naar deze film gingen over zijn lichaam en hoe hij dat in samenwerking met Arie Boomsma en oud-bodybuilder Herman Debrot in topvorm kreeg. En het moet gezegd worden, in de vele scènes met ontbloot bovenlijf ziet dat er goed uit. Inclusief Rabat sluikreclame.

Majid is dus een straatcrimineel en kickbokser en die combinatie trekt zwaardere criminaliteit aan. Maffiabaas Hakan (Cahit Ölmez) ziet het wel in Majid zitten en introduceert Majid in een wereld van geld en geweld en een wereld waarin vrouwen als Bo Maerten gebruiksvoorwerpen zijn in.

Er gaat veel goed in Wolf, maar er zijn ook wat pijnpunten en die zitten 'm vooral in de casting. Maar weinig van de acteurs komen over alsof ze echt tijd op de straat hebben doorgebracht en het lijkt alsof ze moeite hebben gehad de tekst uit hun hoofd te leren. Cahit Ölmez bijvoorbeeld heeft hele stukken tekst die opgelezen overkomen, zonder verschil in intonatie, alsof hij er geen gevoel in kan leggen. Het zou kunnen zijn dat dat komt omdat Nederlands niet hun eerste taal is, maar het haalt het realisme uit de film.

Daarnaast is het jammer dat één van de betere acteurs, Nasrdin 'fucking Gouden Kalf' Dchar, de makkelijkste rol heeft gekregen. Hij is de 'goede zoon' die de hele film terminaal ziek in bed ligt. Het was spannender geweest hem eens in een nare rol te zien, als badguy.

Wolf is een rauwe film met een goede nare sfeer die constant blijft hangen. Het is ook goed dat er niet met een rare twist een happy end aan gedraaid wordt, maar Wolf is ook een film van de gemiste kansen.

Trailer