What If

Beoordeling:

Geplaatst: door Jochem Geerdink

Het is een eeuwenoud gegeven: heteroseksuele mannen en vrouwen kunnen geen vrienden met elkaar zijn zonder dat op zeker moment meer gevoelens dan alleen vriendschap om de hoek komen kijken. Zo ook in What If, waarin Wallace (Daniel Radcliffe) en Chantry (Zoe Kazan) aanvankelijk gewoon goede vrienden lijken te kunnen zijn. Lijken.

Voor het eerst sinds een pijnlijke break up bijna een jaar eerder, begeeft Wallace zich weer eens tussen de mensen wanneer zijn beste vriend Allan (Girls' en Tracks' Adam Driver) een feestje geeft. Nadat zijn vriendinnetje hem bedroog stopte hij met zijn studie medicijnen en sloot Wallace zich op in de zolderkamer van het huis van zijn zus in een buitenwijk van het Canadese Toronto.

Maar op het feestje bij Allan loopt hij Chantry, het nichtje van de gastheer, tegen het lijf en is op slag verliefd. Hij wandelt uiteindelijk met haar mee naar huis, waar de als illustrator werkende Chantry tussen neus en lippen meldt dat haar vriend Ben (Rafe Spall) vast al ligt te slapen. Wallace schikt zich in de rol van beste vriend, maar blijft stiekem op meer hopen. Hierin flink aangespoord door Allan, die zijn vriend meegeeft dat Bruce Willis nooit zou accepteren slechts beste vriend te zijn.

Wat volgt is een verhaallijn die wel al zo vaak hebben gezien, en nog heel vaak zullen gaan zien, inclusief alle geijkte ingrediënten. Regisseur Michael Dowse en scenarioschrijver Elan Mastai (die eerder onder meer The Samaritan met Samuel L. Jackson schreef) vinken netjes alle standaardscènes af

Hoe graag we ook wilden, we konden gewoon niet mee in het ongeloofwaardige en bol van clichés staande verhaal vol rare dialogen over onder meer de ontlasting van Elvis Presley en zijn favoriete gerecht Fool's Gold Loaf, een enorm brood vol pindakaas, jam en bacon.

Al is het ontzettend voorspelbare bronmateriaal nog niet eens het grootste probleem van What If. Nee, regisseur Dowse doet wel heel erg nadrukkelijk zijn best een indie in de geest van (500) Days Of Summer af te leveren. Kekke soundtrack, breiende twintigers (!) in een koffieshop annex bibliotheek en natuurlijk achteloze dialogen die druipen van het cynisme en zelfspot.

Maar dan op zo'n manier dat het ergerlijk en doodvermoeiend wordt en de pakweg 100 minuten die What If duurt, veel langer aanvoelen. 100 Minuten waarin bovendien duidelijk wordt dat Kazan geen Zooey Deschanel is en Radcliffe al helemaal geen Joseph Gordon-Levitt. Waardoor het je als kijker uiteindelijk koud laat hoe hun romance zal eindigen.

Trailer