We Need To Talk About Kevin

Beoordeling:

Geplaatst: door Roxanne Vis

Nadat haar zoon een verschrikkelijke daad heeft gepleegd op zijn middelbare school, worstelt Eva (Tilda Swinton) met schuldgevoelens. In hoeverre is zij zelf verantwoordelijk voor de acties van haar zoon?

We Need To Talk About Kevin, of kortweg Kevin, begint onheilspellend. We zien een gordijn wapperen. De camera zoomt in. Wat speelt zich achter het gordijn af? Het zal pas aan het eind van de film duidelijk worden, eerst krijgen we de puzzel stukje voor stukje voorgeschoteld…

We maken kennis met voormalig avonturier Eva Khatchadourian, die nu een schim is van de vrouw die ze ooit was. Aan de hand van flashbacks wordt duidelijk waarom. Eva probeert vanaf de geboorte van haar zoontje Kevin een band met hem op te bouwen, maar het jongetje wil niets van haar weten. Waar het kind in haar bijzijn niet kan stoppen met brullen (zo hard dat ze op een bepaald moment naast een drilboor gaat staan om het gejank niet te hoeven horen), gedraagt hij zich bij zijn vader Franklin (John C. Reilly) voorbeeldig. Hoe ouder het jochie wordt, hoe meer hij zijn moeder het leven zuur maakt. Hij weigert elke medewerking en haalt opzettelijk het bloed onder haar nagels vandaan. Ook zijn zusje moet het ontgelden. Kevin is niet gewoon een klier, maar compleet gewetenloos duivelsgebroed.

Terug naar het heden, waar Eva constant geconfronteerd wordt met de daden van haar zoon. Zonder een kick te geven, accepteert ze dat haar huis en auto worden beklad met verf, dat ze zonder pardon in haar gezicht wordt geslagen en dat haar eieren worden gebroken in de supermarkt. Als een soort boetedoening laat ze alles gelaten over zich heen komen.

We Need To Talk About Kevin is gebaseerd op het gelijknamige boek van Lionel Shriver uit 2003. Wie het boek kent, weet al wat het grote mysterie is waar de film mee opent. Toch hebben de makers van de film de gruwelijke daad tot het einde geheim willen houden. Pas na ruim anderhalf uur wordt duidelijk wat Kevin precies op zijn geweten heeft, en wat zich achter het gordijn afspeelde - hoewel de meeste kijkers tegen die tijd de puzzelstukjes allang op hun plaats hebben gelegd.

Wie een gewelddadige film verwacht, komt bedrogen uit. Er vloeit opvallend weinig bloed. Regisseur Ramsay lijkt dit symbolisch te hebben gecompenseerd met de kleur rood, die een zeer prominente rol in het verhaal speelt. De film draait vooral om de nasleep van het drama. De grote waaromvraag wordt niet volledig beantwoord – dat laat Ramsay over aan de kijker.

Kevin zit van begin tot eind goed in elkaar en laat weinig steken vallen. Het enige wat een beetje wringt, is het toch wat ongeloofwaardige karakter van de hoofdrolspeler. Vooral in z’n jonge jaren was het wellicht realistischer geweest als het jochie zich niet manifesteerde als een handlanger van Satan. Zijn vertolkers spelen hun rol overigens wel overtuigend. Vooral Ezra Miller maakt indruk als de huiveringwekkende Kevin in zijn tienerjaren. Zo’n zoon wens je je grootste vijand nog niet toe.

Ook Tilda Swinton zet een prachtrol neer. Ze maakt Eva kwetsbaar zonder in de slachtofferrol te kruipen en is zowel onuitstaanbaar als meelijwekkend. John C. Reilly valt er met zijn kleurloze Franklin een beetje bij in het niet, maar aan die rol was ook aanzienlijk minder eer te behalen.

Regisseur Lynne Ramsay was eerder verantwoordelijk voor de indie-films Ratcatcher en Morvern Callar. Vervolgens werkte ze twee jaar aan de verfilming van The Lovely Bones, waar ze plaats moest maken voor Peter Jackson toen het boek een bestseller werd. Met Kevin levert ze een sterk en beklemmend drama af, dat aan alle kanten overtuigt. Bij de aftiteling blijf je wel achter met een rotgevoel, maar daar kan Ramsay weinig aan doen. 

Trailer