Tracks

Beoordeling:

Geplaatst: door Elise van Dam

Er zullen dit jaar weinig films verschijnen die visueel indrukwekkender zijn dan Tracks. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Robyn Davidson en de foto’s van Rick Smolan, vertelt de wonderschoon gefotografeerde film het waargebeurde verhaal van de destijds 27-jarige Robyn die in 1977 met haar vier kamelen Dookie, Bub, Zeleika en Goliath en haar hond Diggity te voet dwars door de Australische outback trok, van Alice Springs naar de westkust, een tocht van ruim 3000 kilometer.

Tracks is een film waarin een meesterwerk schuilt dat er net niet uit wil komen. Robyn (een imponerende Mia Wasikowska) onderneemt haar tocht om alleen te zijn, maar lange tijd zien we haar voornamelijk met anderen. Flashbacks van haar vader en vroegere hond Goldie, de nadruk op de ontmoetingen die ze heeft en voornamelijk haar constant schuivende relatie met fotograaf Rick Smolan (Adam Driver), die voor National Geographic haar reis documenteert, leiden af van de kern van het verhaal: de onthechting die Robyn voelt van haar generatie, haar gender en klasse en zelfs van haar vrienden.

Enkele jaren geleden maakte Gus van Sant Gerry, waarin twee vrienden verdwalen in de Californische woestijn. Met zijn eindeloze shots en schaarse narratief werd Gerry beschouwd als een mislukte film, maar dat maakte het nog geen mislukt experiment. Van Sant stelde het geduld van zijn kijker hopeloos op de proef om deze in dezelfde gefrustreerde en wanhopige staat te forceren als zijn personages. Wanneer Robyn verdwaalt en haar kamelen niet terug kan vinden, had zo'n tactiek goed kunnen werken. Pas wanneer zo’n scène langer duurt dan strikt noodzakelijk, kan de radeloosheid die zij voelt werkelijk overslaan op de toeschouwer, denk aan de magistrale eerste twintig minuten van Alfonso Cuarón’s Gravity.

Naarmate regisseur John Curran de focus verlegt naar Robyn’s isolatie, wint de film dan ook aan zeggingskracht en zien we de weg die ze gaat zijn sporen trekken. Haar lichaam raakt verweerd, gebrand door de zon en het hete zand en haar moraal krijgt flinke opdoffers die haar doen twijfelen aan de hele onderneming. Het is dan dat de poëtische kracht van de film zich doet gelden en die andere Australische woestijnfilm in herinnering roept: Nicolas Roeg’s Walkabout, een film die op even poëtische wijze de onthechte drukte van het moderne stadsleven afzette tegen de desolate outback.  

Een walkabout is een rite de passage onder Aboriginals, waarbij zestienjarige jongens maanden in de woestijn moeten overleven om man te worden. Robyn’s tocht heeft wel wat van zo’n walkabout en niet toevallig is het de Aboriginal-ouderling Eddy (Rolley Mintuma), die nauwelijks Engels spreekt, wiens gezelschap ze wel op prijs stelt. Niet zozeer omdat hij haar eenzaamheid opheft, maar omdat zijn (en haar) onthechting hem niet bevreemdt of beangstigt. Zijn aanwezigheid roept vragen op over onze behoefte aan rituelen en aan iets of iemand die ons zegt dat we nu volwassen zijn en wat dat betekent.

Tracks is een poëtische film, in de zin dat bij poëzie de schoonheid van de woorden je kan raken, zonder dat je hun intentie werkelijk doorgrondt. John Curran doet geen poging de motieven van Robyn bloot te leggen. ‘When people ask me why I’m doing it, my usual answer is: why not?’, stelt ze zelf. Wel is Tracks een film die in zijn esthetiek tracht de soms bijna transcendentale ervaring van haar tocht te vangen en daar bij vlagen wonderwel in slaagt. Op die momenten voelen we de uitgestrektheid van het Australische landschap, de ruwheid van een dromedarisvacht en de troost van slapen met een hond tegen je aan.  

Trailer