The Place Beyond The Pines

Beoordeling:

Geplaatst: door Steffie van Rhee

Derek Cianfrance’s nieuwste film The Place Beyond The Pines is ambitieuzer dan voorganger Blue Valentine. Niet alles lukt dan ook, maar het opnieuw casten van Ryan Gosling was een gouden zet. Zijn aandeel doet vergeten dat co-star Bradley Cooper ook een hoofdrol heeft.

Luke (Ryan Gosling) is een stuntmotorrijder die op kermissen in New York zijn act in de Cage of Death opvoert. Wanneer hij in Schenectady optreedt, komt hij er achter dat hij bij zijn vorige bezoek aan het dorpje, Romina (Eva Mendes) zwanger heeft gemaakt. Om een goede vader voor zijn zoontje te kunnen zijn, besluit hij geld te verdienen op een foute manier. Na een uit de hand gelopen bankoverval komt hij oog in oog te staan met de jonge politieagent Avery (Bradley Cooper). Die ontmoeting zal de levens van beide mannen op zijn kop zetten.

Wie een kat- en muisspel tussen Gosling en Cooper verwacht, heeft het mis. De acteurs hebben zelfs maar één scène samen. Cianfrance splitst de film namelijk op in drie delen. Het eerste hoofdstuk, waarin Goslings Luke centraal staat, is verreweg het beste. Daarna loopt het af. We komen abrupt in Avery’s leven terecht en eindigen met een overbodig gedeelte over de zonen van Luke en Avery, vijftien jaar later.

In de openingsscène zorgt Cianfrance ervoor dat The Place Beyond The Pines de ultieme indiefilm lijkt. De camera volgt Luke op weg naar de kooi waarin hij gaat motorrijden. Het is één van de langste, maar ook meteen één van de beste sequenties. De lichten, de muziek en de cameravoering zorgen ervoor dat Luke ons vol spanning zijn verhaal inleidt. In het tweede deel gaat The Pines al gauw richting een combinatie tussen een politieke thriller en een politiedrama.

Uiteindelijk eindigt de film in de laatste akte overgevoelig en psychologisch. In het te voorspelbare en trage slotstuk gaat het over wat de gevolgen van bepaalde keuzes zijn. We zien hoe de volgende generatie beïnvloed is door de acties van hun vaders. Cianfrance had daar moeten stoppen, want niet alleen is het voor de hand liggend, ook halen de jonge acteurs het (lang) niet bij Gosling en Cooper.

Sowieso is het Gosling die de film grotendeels draagt. Zijn opening zet de hele film in beweging. Niet dat Cooper zijn rol niet goed speelt, maar Gosling is wederom perfect gecast door Cianfrance. Hij speelt een soortgelijk type als in Drive. Zwijgzaam en mysterieus, maar wel met een groot, doch duister hart. Het zorgt ervoor dat je constant wilt weten waar het mis is gegaan met Luke. Zijn personage is zo gestoord en tegenstrijdig dat het continue voor spanning op het scherm zorgt.

Gedurende die drie delen passeren er zoveel thema’s en vragen de revue. Haast allemaal zijn ze zo interessant, dat ze tekort worden gedaan door zo weinig tijd te krijgen. Het zijn verhalen over liefde, zondes, wraak en verlossing. Hoe te leven? Wat is goed en wat is slecht? Zijn vragen die overduidelijk worden gesteld, maar het echte verhaal gaat over vaders en zonen. Althans, dat lijkt het verhaal dat Cianfrance eigenlijk had willen vertellen.

Het enige dat Derek Cianfrance te verwijten valt is dat hij te veel wil. De regisseur is zo ambitieus, dat hij zijn geweldige minimalisme uit Blue Valentine vergeet. Gelukkig zijn er genoeg momenten die tonen dat de Amerikaan één van de meest getalenteerde regisseurs van dit moment is. Als hij iets meer gas terug had genomen, was zijn creativiteit alleen maar bewonderingswaardig geweest.

Trailer