The Maze Runner

Beoordeling:

Geplaatst: door Sophie Markvoort

Het verhaal van The Maze Runner zal bekend in de oren klinken: in een post-apocalyptische wereld vindt een dappere tiener de moed om de status quo door elkaar te schudden en een revolutie te ontketenen. Inderdaad, het lijkt verdacht veel op de andere recente en succesvolle youth adult films The Hunger Games en Divergent. Maar ondanks de vele overeenkomsten in structuur en karakters kan het speelfilmdebuut van regisseur Wes Ball wel opboksen tegen zijn voorgangers, mede door de spectaculaire special effects en de verfrissende tone of voice.

The Maze Runner opent met een beangstigende scène, waarin we de jonge Thomas (Dylan O’Brien) opgesloten zien in een gammele en piepende liftkooi die in een hoog tempo naar boven gaat. Hij heeft geen flauw benul waar hij is en wat hij daar doet; sterker nog, hij herinnert zich helemaal niks meer. Als de kooi tot stilstand komt en de hekken opengaan, kijkt hij in de gezichten van een hele horde jonge mannen, die hem verwelkomen in ‘the Glade’: een grote open vlakte, omringd door metershoge betonnen muren.

Thomas en zijn mede ‘Gladers’, zoals de slimme Newt (Thomas Brodie-Sangster, die je zult herkennen van Love Actually) en de gespierde pestkop Gally (Will Poulter uit We're The Millers), hebben geen enkel idee wat ze daar doen of wie ze daar heeft neergezet. Het enige wat ze weten is dat er elke ochtend gigantische deuren opengaan die de ingang van ‘the Maze’ vrijmaken. Elke avond, bij zonsondergang, gaan ze weer dicht. En de andere informatie die de jongens hebben is dat er elke maand een nieuwe rekruut bijkomt. Het komt dan ook geheel onverwachts als een paar dagen na Thomas’ aankomst ineens Teresa (Kaya Scodelario) arriveert.

De stoere leider Alby (Aml Ameen) leert Thomas dat iedereen binnen de Glade zijn eigen taak heeft, zoals tuinieren en bouwen. Een kleine groep eliten, the Runners, zijn aangesteld om elke dag het geheimzinnige labyrinth in kaart te brengen. Zij moeten voor het eind van de dag weer terug zijn, want ‘s nachts komen er dodelijke robotspinnen tevoorschijn, Grievers genaamd. Thomas voelt een sterke drang om zich aan te sluiten bij de Runners. Hij wil, zal en moet een uitgang vinden uit deze vreemde en beangstigende plek, maar bovenal wil hij het geheim van de Maze ontrafelen. Koste wat het kost.

Het intrigerende aan The Maze Runner (voor een lange tijd, in ieder geval) is de manier waarop het een verhaal vertelt dat we al ontelbare keren hebben gehoord, maar dan met een verfrissende andere toon en mate van detail. De eerste helft van de film nemen we een kijkje in het leven van jongens die een eigen hiërarchie hebben opgebouwd in een vreemde omgeving. En okee, het acteerwerk is niet hoogstaand en ja, de dialogen zijn wat voorgekauwd en cliché, maar je leeft wel met ze mee.

In de tweede helft verschijnen de spectaculaire actie-scènes op het witte doek. De special effects (de verantwoordelijkheid van onze landgenoot Erik-Jan de Boer, ook bekend van zijn werk aan Life Of Pi) zijn van hoge kwaliteit en brengen je tot het puntje van je stoel. Vooral de Grievers zien er angstaanjagend goed uit. Jammerlijk is daarentegen het einde van de film. Er waren hoge verwachtingen, maar het plot is teleurstellend. Misschien dat dit wordt goedgemaakt in deel twee, drie of vier.

Bekijk ook het videointerview met schrijver James Dashner en een deel van de cast van The Maze Runner.

Trailer