Taken 3

Beoordeling:

Geplaatst: door Remco Visser

Er werden her en der wel wat wenkbrauwen gefronst, toen Liam Neeson zo'n zes jaar geleden in de huid kroop van de bikkelharde ex-CIA'er Bryan Mills. Toch bracht de destijd 56-jarige acteur het er in Taken best goed vanaf, zowel in de film als aan de bioscoopkassa's. Dat schreeuwde dus om meer delen. En die kwamen er. Vanaf deze week kun je daarom kijken hoe de meedogenloze agent het er als voortvluchtige crimineel vanaf brengt in alweer het derde deel van de serie.

Waar hij in de eerste twee films nog verantwoordelijk was voor het redden van zijn gezin, moet Mills in Taken 3 zelf op de loop voor de autoriteiten. De oud-CIA'er wordt namelijk vals beschuldigd van een moord die dicht bij huis staat. Wanneer een slimme politie inspecteur in het leven van Mills duikt, komen de CIA vaardigheden van Mills goed van pas om de echte daders op te sporen en rechtvaardigheid af te dwingen.

Om met het positieve te beginnen: niks dan lof voor hoofdrolspeler Liam Neeson. De acteur, inmiddels 62, wekt bewondering wanneer hij wederom op creatieve wijze zelfs de grootste tegenstanders op zijn pad weet te verrassen, te ontwapenen en buiten westen te tikken. Paradoxaal gezien ligt daar echter ook een van de meest in het oog springende mankementen van Taken 3.

Regisseur Olivier Megaton houdt, net als dat hij dat bij Taken 2 deed, namelijk opzichtig rekening met een PG-13 classificatie. En dat wil dus zeggen; minder geweld en minder bloed, maar de mogelijkheid om een groter publiek te trekken. Werkt dit? Allerminst. De film slaat hierdoor namelijk behoorlijk door in het ongeloofwaardige. Hoe ernstig de toegebrachte verwonding bijvoorbeeld ook is (van dichtbij in de buik geschoten, een doorgesneden nek, een ernstig auto-ongeluk), niemand bloedt. Niemand.

Het lijkt een flauw bruggetje, sorry daarvoor, maar wat verder dan dus overblijft is een behoorlijk bloedeloze film. Zo laat schrijver Luc Besson het publiek een eeuwigheid wachten op de eerste actie, terwijl dat toch écht hetgeen is waar de mensen voor komen. In plaats daarvan mogen we genieten van het kalme leventje van Mills, met grote speelgoedberen, avondjes kokerellen en glazen wijn. We misten eigenlijk alleen de avondjes bowlen en vistripjes.

Wanneer na zeker een half uur kabbelen de film eindelijk uit de startblokken lijkt te knallen, blijkt bovendien dat Besson voor de rest van het script daarentegen vrijwel helemaal geen tijd heeft genomen. En hoe bekwaam ook, tegen clichématige opbouw, waardeloze dialogen en schaamteloze kopieerdrift (turf vooral de overeenkomsten met klassieker The Fugitive) kan zelfs vechtersbaas Mills niet opboksen.

Het enige lichtpuntje rond deze film is eigenlijk alleen dat de makers van de Taken-franchise bij voorbaat al hebben aangegeven dat Taken 3 het laatste deel zou worden. Helaas was dit voor hen echter geen reden om Bryan Mills op een waardige manier afscheid te laten nemen van zijn publiek.

Trailer