Stoker

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

Regisseur Chan-wook Park maakte begin deze eeuw naam in arthouse theaters over de hele wereld met onder andere zijn Vengeance trilogie (Sympathy for Mr. Vengeance, Oldboy en Sympathy for Lady Vengeance) en vampierdrama Thirst. Zoals dat gaat met getalenteerde outsiders worden deze uiteindelijk naar Hollywood gelokt. Het is dan ook niet verrassend dat ook de Koreaan uiteindelijk de overstap maakte. Stoker markeert zijn Engelstalige debuut.

Vele importregisseurs voor hem zagen hun baanbrekende stijl echter vaak ingebonden door Hollywoodconventies. John Woo bijvoorbeeld kon destijds pas met zijn derde Amerikaanse film (Face/Off) de intensiteit van zijn eerdere werk evenaren om vervolgens na een aantal overgeproduceerde semi-flops gedesillusioneerd weer terug te keren naar China. Zou het Park met Stoker wel lukken om zijn eigen insteek te behouden?

Op haar achttiende verjaardag hoort de introverte India Stoker (Mia Wasikowska) dat haar vader door een auto ongeluk om het leven gekomen is. Tijdens de begrafenis duikt opeens ene Oom Charlie (Matthew Goode) op en kondigt aan een tijdje te blijven logeren om haar en haar moeder Evelyn (Nicole Kidman) bij te staan.

India heeft nog nooit van deze mysterieuze Charlie gehoord, maar de volwassenen in haar leven lijken ieder op hun eigen manier dusdanig van hun stuk gebracht door zijn plotselinge verschijning. De huishoudster reageert geschrokken terwijl India's vervreemde en labiele moeder juist opvallend lijkt op te fleuren door Charlies aanwezigheid. Iets te veel misschien.

Dat er iets niet klopt is duidelijk. Charlie is echter zo charmant en vastberaden om het gezin bijeen te houden dat de jonge India, ondanks haar reserveringen, niet kan voorkomen dat ze toch wel enige gevoelens voor hem begint te ontwikkelen. Ondertussen probeert ze stukje bij beetje de waarheid te achterhalen maar hoe meer ze te weten komt over haar verre oom, hoe meer ze ook over zichzelf leert.

Een verdere uitleg zou de film onderuit halen. De kracht van Stoker zit nou juist in hoe regisseur Park en debuterend scenarist Wentworth Miller (ja inderdaad, Michael Scofield uit Prison Break) deze minimalistische setting weten uit te buiten. Miller neemt het begrip 'thriller' serieus en zijn script levert slechts mondjesmaat aanwijzingen voor waar zijn verhaal nou precies heen gaat. Geen grootse scènes of impliciet aangekondigde plottwists, slechts een sudderend kat-en-muis spel tussen India en Charlie.

De paranoïde sfeer en beklemmende setting van Stoker doen denken aan Hitchcocks Rebecca, maar Park is vaardig en eigenzinnig genoeg om het verhaal geheel in eigen stijl te verfilmen. Met slimme cameratrucjes en gespeel met continuïteit weet hij zijn film een dromerige doch dreigende ambiance mee te geven, die perfect past bij het afgemeten script.

Hij weet ook het beste uit zijn acteurs te halen. Goode en Kidman geven als de glibberige Charlie en uitgebluste Evelyn de nodige nuances aan wat op het eerste gezicht eendimensionale, symbolische bijrollen zijn, maar Stoker's troef is Mia Wasikowska. India is de spil van het verhaal en Wasikowska weet de introverte maar vastberaden tiener geloofwaardig neer te zetten waardoor het uitgedokterde karakter van het script vakkundig verbloemd wordt.

Het is Chun-wook Park duidelijk gelukt zijn eigenzinnige esthetiek intakt te vertalen naar westerse maatstaven. Stoker is minder direct en wat killer dan zijn eerdere Koreaanse werk, maar desondanks een eigentijdse masterclass in oude school cinema.

Trailer