Step Up 4 Miami Heat

Beoordeling:

door Daan Snouck Hurgronje

Geplaatst:

Step Up 4 Miami Heat, Genre: Dans, Regie: Scott Speer, Acteurs: Kathryn McCormick, Ryan Guzman, Cleopatra Coleman, Releasedatum: 26 juli 2012, Speelduur: 93 minuten.

Recensie Step Up 4 Miami Heat

Deel vier alweer in de Step Up franchise, Hollywoods belangrijkste bijdrage aan de wereldwijde dans-trend die maar niet over wil waaien. Step Up Revolution (oftewel Step Up: Miami Heat) verplaatst het gebeuren dan wel naar het broeierige Miami, het gegeven blijft hetzelfde: Romeo & Julia op straatniveau.

Het verhaal draait dit keer om Emily (So You Think You Can Dance kandidaat Kathryn McCormick), een jonge, getalenteerde danseres die op dat ene moment in haar leven is aangekomen waar ze moet kiezen tussen het volgen van haar eigen dromen of doen wat er van haar verwacht wordt. Haar alleenstaande vader is een succesvol projectontwikkelaar en hij verwacht dat zijn oogappel in zijn voetstappen zal treden.

Zij wil echter niets liever dan toegelaten worden tot een prestigeuze dansopleiding. Als ze met haar vader in een van zijn hotels in Miami verblijft wordt ze halsoverkop verliefd op Sean (Ryan Guzman), ober en lokale dansheld. Al weet niemand dat want Sean is leider van een groep dansers die onder de naam The Mob anonieme, gechoreografeerde flashmobs organiseert.

Jawel, flashmobs. Het sociale experiment van toen heeft zijn maatschappijkritische randje echter allang verloren en is nu eigendom van hipsters en marketeers die het gebruiken om het grote publiek geforceerd aan dingen bloot te stellen waarvan zij vinden dat je leven er beter van wordt. Het begrip is gelijk ook een toepasselijke metafoor voor het soort film dat Step Up 4 is.

Dit vierde deel pretendeert een betrokken film te zijn, die met een rags-to-riches verhaal de hip hop straatcultuur meent te belichamen, weergegeven door middel van dans en muziek. Maar net als de flashmobs is de cultuur welke de film als uitgangspunt gebruikt niet meer de authentieke, reactionaire uiting van ongenoegen die het was in het begin.

Hip hop is vanaf de negentiger jaren stevig door de mainstream omarmd en is ondertussen één van de pijlers van de hedendaagse popmuziek. Waar genreklassiekers Wild Style en Beatstreet uit de vroege jaren tachtig nog een verfrissende blik wierpen op het ontstaan van een invloedrijke subcultuur, baseert Step Up Revolutions zich gemakzuchtig op de pop-variant hiervan, terwijl het dweept met misplaatste authenticiteit.

Op het achterliggende idee van 'dans als uitlaatklep' valt niks aan te merken, en dat hoeft dan echt niet op de meest geloofwaardige manier verbeeld te worden. Het is in dit geval de uitwerking die jammerlijk faalt. De film wil op zoveel vlakken tegelijk scoren bij de doelgroep dat letterlijk elk schot mis is.

Van de ongeloofwaardige straatjeugd (die achtergesteld hoort te zijn, maar de beschikking heeft over de modernste gadgets en apparatuur) tot aan de infantiele karakterontwikkeling (elke serieuze dialoog vind plaats tegen een achtergrond van een ondergaande zon of een pitoresk vergezicht) en de vergankelijke muziek (alternatieve titel: Dubstep – The Movie?). De grootste fout die Revolution echter maakt is dat er, op één of twee geslaagde scenes na, nauwelijks goed in gedanst wordt.

Scherpe visuals, afgetrainde lichamen en overdonderende beats kunnen helaas niet verbloemen dat de choreografie te wensen overlaat. Streetdance is niet meer dan een lege marketing term. Door ADHD montage lijkt het allemaal heel indrukwekkend maar meer dan synchroonzwemmen op het droge wordt het nergens. Het is breakdance-lite voor de mensen die het niet kunnen, of willen leren.  Heel erg overtuigd van jezelf op de maat stampen en opgefokte bewegingen maken is nog geen dansen, ook al doet iedereen het netjes tegelijk. De zombies uit Thriller zouden spontaan weer terug hun graf in kruipen.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.