Spijt!

Beoordeling:

Geplaatst: door Max de Waal

Dave Schram is dé regisseur wanneer het gaat om het verfilmen van de boeken van Carry Slee. Na Radeloos, Lover of Loser en Razend waagt Schram zich dit keer aan wat wel eens Slee’s beste boek tot nu toe zou kunnen zijn. Spijt! kreeg in 1998 al, terecht, de nodige prijzen toegediend.

Schram en zijn team hadden vanwege het gevoelige en moeilijke thema van Spijt!, pesten, hun twijfels over hoe en òf het boek te verfilmen. Achteraf blijken deze twijfels onnodig want Schram heeft een gedistingeerde maar confronterende film weggezet die in vier worden kan worden samengevat: Uit het leven gegrepen.

In Spijt! kijken we van een afstandje naar de dagelijkse gang van zaken van een willekeurige middelbare schoolklas in een niet nader te bepalen stad. De klas kent één buitenbeentje Jochem (Stefan Collier), een ietwat mollige maar vooral erg eenzame jongen die continue de spotvogel is van een pesttrio (onder meer Charlotte Bakker en Nils Verkooijen). Op hulp van de rest van de klas hoeft hij geenszins te rekenen.

Toch zijn er twee medescholieren die hem wel willen helpen, maar mede door hun eigen issues en de welbekende groepsdruk doen ze dit niet altijd. De een is David (Robin Boissevain) een doorsnee jongen die in een bandje speelt. Hij is verliefd op Vera (Dorus Witte) en ook deze Vera heeft medelijden met Jochem. Allebei proberen ze een vriendschap met Jochem op de bouwen, maar ondertussen escaleren de pesterijen.

Een hoogtepunt wordt bereikt op de avond van een door de klassenmentor georganiseerd klassenfeest. Ook deze klassenmentor vindt het niet noodzakelijk om zich te bekommeren om Jochem. Als de klas de volgende ochtend te horen krijgt dat Jochem die nacht niet is thuisgekomen, dringt er langzaam een wrange werkelijkheid door, want hoeveel vernedering kan iemand aan?

Spijt! is een heftige film die vooral bij de doelgroep, middelbare scholieren, zeker zal binnenkomen. Schram brengt de eenzaamheid van Jochem en de escalaties van de pesterijen subtiel maar gelijktijdig doordringend in beeld, maar laat ook wat ademruimte. Zo is er onder andere de wat onhandige en prille liefdesontwikkeling tussen David en Vera. Het geheel wordt zonder misplaatste emotie aan de kijker voorgeschoteld en maakt een duidelijk statement.

Geconcludeerd mag worden dat Spijt! niet alleen Slee’s, maar ook Schrams beste is. Op respectvolle wijze brengt hij niet alleen een ode aan het boek, maar zet hij de volgende stap in het vraagstuk hoe wij als maatschappij met pesten en de gevolgen hiervan omgaan.

Bekijk ook onze reportage vanaf de set en een verslag van de première van Spijt!.

Trailer