Sleeping Beauty

Beoordeling:

Geplaatst: door Rutger Otto

Weet je nog? Het sprookje Doornroosje, van de Efteling, de boeken van Grimm en de Disney-film? Ze was vervloekt en zou honderd jaar slapen wanneer ze haar vinger prikte aan een spintol. Haar ouders, koning en koningin, verbrandden alle spintollen in het land, behalve die ene in de hoogste toren van het kasteel. En toen Doornroosje vijftien was, vond ze die en prikte zich. Ze sliep honderd jaar, totdat eindelijk een prins haar wakker kuste.

Zo kennen de meeste dat verhaal. Maar in het origineel van de Italiaan Giambattista Basile gebeuren allerlei minder kindvriendelijke dingen terwijl de prinses slaapt. En laat dat de losse inspiratie zijn voor Sleeping Beauty. Dat, en persoonlijke ervaringen van de debuterende regisseur Julia Leigh. Ze is schrijfster van origine die, nadat haar boek The Hunter (ook verfilmd met Willem Dafoe) meer en meer aandacht kreeg, ging dromen dat ze gefilmd werd in haar slaap. Ze begon zich af te vragen wat er gebeurde als ze sliep.

Lucy (Emily Browning) is een beeldschone jonge vrouw. Ogenschijnlijk hartstikke lief en voorbeeldig, maar haar onschuldige gelaat is slechts uiterlijk bedrog. Ze zegt de meest onverwachts harde en seksuele dingen, liegt, drinkt alcohol en is niet vies van een geestverruimend middeltje. Een interessant contrast. Omdat ze in geldnood zit, neemt ze alle baantjes die op haar pad komen, zoals tafeltjes poetsen in een bar en administratiewerk op een kantoor. Maar het is niet genoeg om mee rond te komen en al gauw grijpt ze ook een wat dubieuzer baantje aan, als schone slaapster. Ze wordt naar een landhuis gebracht en slaapt in. Ze weet niet wat er gebeurd is als ze weer wakker wordt. Maar het betaalt goed.

Het is in het begin goed toeven met de strapatsen van Lucy. Emily Browning acteert fijn en de dialogen zijn goed en droog. Maar de toon van de film verandert al snel. Eerst grappig, dan ongemakkelijk en dan serieus. Beklemmend, uiteindelijk. En daar draagt de stilte aan bij. Geen muziek, maar heel zelden een dreigende toon. Je moet opletten, luisteren en kijken, want Sleeping Beauty is mysterieus, heftig en spannend, maar ook afstandelijk, kil en ronduit vreemd. Soms zelfs te traag en nietszeggend. Het is geen film die verzadigt in alle vragen die het oproept en eigenlijk komt de regisseur pas halverwege ter zake.

En toch weet Sleeping Beauty te raken. Op welke manier dan ook. De film kent een moraal, zoals ook sprookjes dat hebben, maar niet bepaald een happy end. Tijdens de aftiteling kun je je afvragen: wat heb ik net gezien? Alsof je wakker wordt na een vreemde droom en niet meer precies weet of het mooi of angstaanjagend was.

Trailer