Silent City

Beoordeling:

door Sebastiaan Quekel

Geplaatst:

Silent City, Genre: Drama, Regie: Threes Anna, Acteurs: Laurence Roothooft, Ayako Kobayashi, Kenichi Sano, Releasedatum: 4 oktober 2012, Speelduur: 90 minuten.

Recensie Silent City

Als schrijver je eigen boek verfilmen. Een fenomeen dat niet vaak voorkomt. Romanauteur Threes Anna, pseudoniem voor Threes Schreurs, waagt het erop en regisseert met haar boek De Stille Stad als uitgangspunt haar tweede bioscoopfilm. Heel verrassend heet deze Silent City, een Nederlandse schuinestreep Japanse film waarbij een jonge Westerse vrouw onverhoopt in conflict komt met de Aziatische cultuur.

Als schrijfster heeft Anna haar sporen inmiddels verdiend, met veelgelezen romans als De Kus Van De Weduwe en Motormoeder. Als filmmaakster moet ze haar plek nog zien te vinden, na haar redelijk teleurstellende debuut The Bird Can’t Fly uit 2008, een langdradig drama - geïnspireerd door onderzoek in Zuid Afrika - waarbij een vrouw geconfronteerd wordt met een omgeving die ze niet gewend is. Met Silent City bewandelt Anna dezelfde weg. We volgen de ambitieuze koers van Rosa (Laurence Roothooft), een jonge Nederlandse vrouw die erin slaagt stage te mogen lopen bij een wereldberoemde meesterkok die in Tokyo een visrestaurant beheert.

Zij hoopt hiermee één van de geheimen van meester Hon te ontfutselen waarmee hij zijn visgerechten die onweerstaanbare smaak geeft. Tot haar grote verbazing wordt ze niet in de kookkeuken, maar in een schoonmaakhok gestopt, dat eerder als een sekte van schimmige personen in lichtblauwe kleren oogt waar een spreekverbod geldt. Tegelijkertijd botst ze enorm met de Japanse cultuur en voert de gehele film het ‘alleen op de wereld’ idee de boventoon.

Roothooft - die twee jaar geleden een indrukwekkend debuut beleefde met de Nederlandse versie van The Solitude of Prime Numbers - stopt veel ziel en emotie in haar karakter, maar komt door storende overacting soms niet helemaal uit de verf. Daarnaast hadden we de meesterkok graag wat meer in actie gezien. De scénes waarbij de dode vissen in close-up worden gebracht, zijn veelal inventief en goed gefilmd. Dat hier niet meer van gebruik is gemaakt, is betreurenswaardig. Waarom niet de kijker het gevoel geven dat we Rosa steunen in haar taak om de meesterkok voor haar te winnen? De rol van de persoon is in deze vorm te beperkt en wekt niet niet de indruk dat hij de daadwerkelijke The Lord of the Fishes is.

Wat de regisseuse (foto boven, links van hoofdrolspeelster Laurence Roothooft) wel goed doet, is de boodschap naar buiten hoe belangrijk talige communicatie in de wereld voor ons is. Het belicht keurig een actuele problematiek, namelijk dat honderden asielzoekers jaarlijks naar Nederland komen zonder ook maar één woord van onze taal te spreken. De beklemming van het niet begrijpen en niet begrepen worden doet je des te meer meeleven met Rosa, die gedurende de film meerdere keren instort, hetzij soms wat te overdreven en onovertuigend.

Ook de scènes waarbij de meesterkok zijn mes gemakzuchtig in een vis zet terwijl Rosa hem bekijkt alsof een priester een offerdier slacht, voelen enigszins stupide aan. Om nog maar te zwijgen over de stukken waar Rosa tegen vissen praat en ze het gevoel heeft in een aquarium te zitten. Op die momenten vliegt Silent City genadeloos uit de bocht en kampt de film met hetzelfde probleem als Annas filmdebuut, namelijk dat het ondanks zijn korte lengte een nogal lange zit is waarin weinig noemenswaardige dingen gebeuren.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.