Samba

Beoordeling:

Geplaatst: door Erik van Gemert

Het grote nadeel van een megahit maken is dat vervolgens al je films met dat ene succes vergeleken worden. Dat geldt al helemaal voor je eerstvolgende film, maar wanneer je dan ook nog eens - voor de vierde keer overigens - dezelfde acteur gebruikt voor de hoofdrol, dan vraag je er ook wel een beetje om. Samba is de eerste terugkeer naar het witte doek van Eric Toledano en Olivier Nakache na hun veelgeprezen feel-good film Intouchables. Hoewel het duo wederom bewijst over een goede dosis humor te beschikken, komt Samba niet in de buurt zijn voorganger.

Omar Sy speelt de Senegalese vluchteling Samba Cissé. Hij is al tien jaar in Frankrijk, waarvan hij de laatste paar als afwasser in een restaurant werkte. Hij heeft echter nog steeds geen verblijfsvergunning en woont bij zijn oom. Wanneer hij om een voor de kijker onduidelijke reden wordt opgepakt, belandt hij in een detentiecentrum. Daar ontmoet hij Alice (Charlotte Gainsbourg). Zij heeft een burn-out achter de rug, en gaat vanwege de therapie die ze volgt op dat moment vrijwilligerswerk doen voor de vluchtelingenhulp.

Samba is Alice’s eerste ‘client’. Na het advies gekregen te hebben om niet te close te worden met de vluchtelingen, valt ze toch direct als een blok voor hem. Ze overtreedt de eerste regel van het werk: geef nooit je telefoonnummer. Alice en haar collega Manu (Izïa Higelin) proberen Samba aan een verblijfsvergunning te helpen, maar dat mislukt. Hij krijgt te horen dat hij het land moet verlaten, maar hij wordt niet uitgezet. Hij besluit illegaal in Frankrijk te blijven en probeert op allemaal manieren aan werk te komen, terwijl hij ook Alice regelmatig blijft zien.

Samba is het best te beschrijven als een film met een identiteitscrisis. Net als een puber die zijn plek in de wereld zoekt, zoekt deze film naastig naar een passend genre. Het heeft alles in zich om een fantastisch drama te zijn, met een asielzoeker die niets anders wil dan een verblijfsvergunning zodat hij kan werken en een met haar leven in de knoop liggende vrouw die probeert alles weer op de rails te krijgen.

Maar omdat de Toledano en Nakache ervoor kozen de film vol te gooien met droge - overigens erg goede - humor, komt dat niet van de grond. De serieuzere scènes zijn erg in de minderheid en lijken daardoor haast los te staan van de rest van de film. Het lukt door de vele grappen niet om echt de ernst van het verhaal te voelen. Wanneer in het eindshot ook nog eens gesuggereerd wordt dat je naar een feelgood film hebt zitten kijken, raak je al helemaal de kluts kwijt.

Het lijkt er op dat de makers een goed verhaalidee hadden, maar te veel in de humoristische sfeer van Intouchables zijn blijven hangen. Een duidelijkere keuze tussen de twee genres was beter op zijn plaats geweest, want de film had alle ingredienten om in beide genres goed uit te pakken. Een combinatie van de twee blijkt in dit geval echter niet te werken.

De film kent ook zeker wel zijn pluspunten. Naast de goede humor zit er toch een aantal sterke scènes in, bijvoorbeeld wanneer Samba voor het eerst als illegaal over straat moet. Om niet op te vallen is hij gekleed in pak met een koffertje, en krijgt hij het gevoel dat hij door iedereen in de gaten gehouden wordt. Dat wordt bijzonder goed in beeld gebracht, waardoor Samba’s nervositeit één-op-één op de kijker wordt overgedracht.

Al met al is Samba een mislukte poging om het succes van Intouchables te evenaren. Het is een degelijke film die met wat duidelijkere keuzes, veel beter had kunnen uitpakken.

Trailer