Safe Haven

Beoordeling:

Geplaatst: door Max de Waal

De Zweede regisseur Lasse Hallström (Chocolat, Hachi) heeft ondertussen al heel wat zoetsappige films op zijn naam staan. Het was dan ook geen verassing dat hij in 2010 Dear John, een boek van successchrijver Nicholas Sparks, naar het witte doek bracht. De thema’s van Sparks passen helemaal in het romantische drama straatje van Hallström. Met Safe Haven, zijn tweede en nieuwste Sparks verfilming, bevindt hij zich dus wederom in vertrouwd vaarwater.

Safe Haven verhaalt over Katie (Julianne Hough), een jonge vrouw op de vlucht voor de politie. Ze besluit met de bus richting Atlanta te vertrekken. Tijdens een tussenstop belandt Katie in het kleine vissersdorpje Southport. Al snel vindt ze in Southport haar veilige haven en ze besluit om te blijven.

In het dorpje woont ook de vriendelijke weduwnaar Alex (Josh Duhamel). Hij runt, samen met zijn twee kinderen en een oom, een klein kruideniertje in de haven. Beide zijn op hun eigen manier getekend door het verleden en als ze voorzichtig uit hun schulp kruipen bloeit er langzaam maar zeker iets op. Helaas blijft het verleden Katie achtervolgen en het is dan ook een kwestie tijd voordat het verleden aan haar deur klopt en haar ware identiteit wordt onthuld.

Sinds The Notebook geniet Nicholas Sparks internationale faam als schrijver. De verfilming van dat boek werd een doorslaand succes en betekende de doorbraak voor de toen nog relatief onbekende Ryan Gosling en Rachel McAdams. Inmiddels is er een soort franchise ontstaan waarin alles wat Sparks schrijft naar het witte doek wordt vertaald. Waar The Notebook echt een kwaliteitsfilm binnen het genre is, daar lieten Dear John en nu ook Safe Haven flinke steken vallen.

Om maar te beginnen met de speelduur. Het verhaallijntje in Safe Haven is dermate dun dat het de bijna twee uur durende speeltijd niet verantwoord. Naast de reguliere verhaallijn loopt er zijdelings ook een stippellijn mee. Dit stippellijntje zorgt op het einde voor een ‘huh’-moment, maar tussendoor zorgt dit juist voor een rommelige kijkervaring. Tevens speelt het geen cruciale rol en Hallström had het dus net zo goed achterwege kunnen laten.

Een ander element waarop het fout gaat is het acteerwerk. De hoofdrollen in Safe Haven worden vertolkt door Josh Duhamel - die we vooral kennen uit de televisieserie Las Vegas en als hubby van zangeres Fergie - en de relatief onbekendere Julianne Hough (Footloose, Rock of Ages). Beide zien er sexy uit, maar bieden geen memorabele uitstraling en acteren niet meer dan ‘aardig’.

De chemie tussen de twee is aanwezig en geloofwaardig, maar de hele situatie is net even te perfect. Twee verloren zielen die elkaar in een klein dorp vinden en waarvan de romance veel te gemakkelijk ontstaat. Mede doordat de kinderen van Alex en de lokale bevolking zonder horten en stoten meewerken. De reguliere argwaan die in dorpen nog wel eens heerst bij een nieuwkomer of de angst van kinderen dat een van de ouders wordt vervangen zijn in geen velden of wegen te bekennen.

Een positief element is dat Safe Haven een aantal ongebruikelijk spannende momenten kent. Momenten die het tandglazuur weer even de tijd geeft om te herstellen. Het zijn deze scènes waar vooral de, verplicht aanwezige, mannen het kijkplezier uit moet halen.

Dit alles maakt dat Safe Haven niet veel meer te bieden heeft dan een avondje zwijmelen voor gevorderden. Laten we hopen dat de volgende Sparks weer van The Notebook kwaliteit is.

Trailer