Rush

Beoordeling:

Geplaatst: door Max de Waal

Iemand die ook maar een beetje geïnteresseerd is in (auto)sport kent Niki Lauda. Op 1 augustus 1976 crashte hij met zijn F1-auto op het beruchte Nürburgring circuit. Ternauwernood overleeft hij de vlammen die hem in zijn auto gevangen houden. Het duurde een volle minuut voordat andere coureurs en hulpdiensten hem uit een 800+ graden vlammenzee kunnen redden.

Wonderbaarlijk genoeg overleeft Lauda de crash en nog wonderbaarlijker, na een kleine zes weken stapt hij weer in zijn F1-auto om te racen. Waarom? Omdat hij koste wat kost zijn aartsrivaal, de Britse coureur James Hunt, wilde verslaan. Om de crash, het leven van Lauda en Hunt, maar vooral de rivaliteit tussen die twee draait Rush, de nieuwste film van Ron Howard.

Lauda wordt beschouwd als de meest belangrijke F1-coureur aller tijden. Met maar liefst drie titels op zijn naam hoort hij bij de absolute top. Dit in tegenstelling tot James Hunt. Hij werd vooral bekend als ‘rivaal van’ en was daarnaast vooral berucht en beroemd om zijn losbandige levensstijl.

Ondanks dat de geschiedenis niet te veranderen is, weet regisseur Ron Howard met een bepaalde suspense het verhaal toch zo te brengen dat je als kijker tegen beter weten in toch hoopt op een ander verloop. Een gelijksoortige kijkervaring creëerde Paul Greengrass eerder al met United 93. Je hoopt zo dat het vliegtuig in de lucht blijft en dat de inzittende de terroristen overmeesteren. De teleurstelling die je voelt als blijkt dat dit niet gebeurt, zorgt direct voor een wrange realitycheck. En het is dat gevoel dat maakt dat de film in zijn opzet geslaagd is.

Na een korte vooruitblik op die 1e augustus 1976 begint het verhaal. De eerste ontmoeting tussen de kemphanen. De flamboyante party-boy James Hunt (Chris Hemsworth) en de niet zo geliefde vakprofessional Niki Lauda (Daniel Brühl). Op dat moment allebei verstoten door hun familie en allebei racend in de Formule 3. Insinuerend dat de levens van de heren praktisch parallel lopen aan elkaar, zijn de volgende scènes ingericht met de overstappen naar de F1 - eerst Lauda en niet snel daarna ook Hunt - en trouwerijen - nu eerst Hunt (met een beeldschone Olivia Wilde) en daarna Lauda (met de eveneens aantrekkelijke Alexandra Maria Lara).

En dan, dan gaat het eerste F1-seizoen van start. Het seizoen van 1975 waarin Niki Lauda zijn eerste wereldtitel behaalde. Vervolgens het tweede en fatale seizoen van 1976. Als afsluiter het leven ná de crash. Een niet te onderschatten en wellicht zelfs het sterkste deel van de hele film.

Daniel Brühl zet werkelijk een glansrol neer als de onsympathieke, berekenende maar vakidiote Niki Lauda. Qua uiterlijk had Brühl familie van Lauda kunnen zijn, zo sterk zijn de gelijkenissen. Zelfs na het ongeluk. Bij Chris Hemsworth die de rol van James Hunt vertolkt zijn de uiterlijke gelijkenissen minder sterk. Echter, de vertolking van de playboy way of life van Hunt, dat maakt een van de meest begeerde mannen van dit moment dan natuurlijk wel waar. Er mag dus geconcludeerd worden dat ook de afdelingen casting en visagie vakwerk hebben geleverd.

Regisseur Ron Howard slaagt er, net als bij Frost/Nixon, perfect in om het jaren ’70 sfeertje neer te zetten. Alles ademt ‘seventies’. De keuze om van Rush niet enkel een masculiene racefilm met een flinke crash erin, maar juist meer een ‘drama’ te maken, komt de film alleen maar ten goede. Juist de mentale strijd tussen de heren Lauda en Hunt wordt geweldig in beeld gebracht.

Dat de mannen, ondanks de verbale opmerkingen en strijd, zonder elkaar nooit zo ver gekomen zouden zijn, maken de woorden van Lauda - nadat James Hunt aangeeft dat hij zich medeverantwoordelijk voelt voor het ongeluk - wel duidelijk: “you are as equally responsible for getting me back in that car”.

Trailer