RoboCop

Beoordeling:

Geplaatst: door Remco Visser

Je kunt hoog of laag springen, maar Paul Verhoeven wist in 1987 behoorlijk wat blikken te vangen met RoboCop. De Nederlandse regisseur had twee jaar eerder al laten zien behoorlijk dol te zijn op bloederige filmscenés met zijn Hollywooddebuut Flesh And Blood, en ook RoboCop had tal van scènes waarin extreem geweld niet uit de weg werd gegaan. Kan de Braziliaan José Padilha met deze remake als zijn Hollywooddebuut dezelfde hoge ogen gooien?

Wanneer politieagent Alex Murphy bij een aanslag op zijn leven zeer ernstig gewond raakt, komt de multinational Omnicorp zijn familie te hulp. Ze willen het leven van de agent redden door hem half mens-half robot te maken. De veiligheidsrobots van het bedrijf worden al jaren gebruikt in het buitenland, maar met Murphy als RoboCop wil Omnicorp ook voet aan de grond krijgen in de Verenigde Staten. Het bedrijf wordt echter geconfronteerd met de wilskracht en wraakzucht van Alex Murphy.

De 46-jarige José Padilha heeft met beide Tropa De Elite-films al laten zien wel overweg te kunnen met scripts die bolstaan van de actie. En RoboCop stelt daarin dan ook niet teleur. Padilha weet vrijwel elke seconde van een actiescéne te benutten, zonder dat je als kijker de draad kwijtraakt. De dodelijke efficiency van de politiedrone is vanaf het allereerste moment dat Robo wordt 'opgestart' duidelijk. Zijn tegenstanders, in de vorm van de welbekende ED-209 en de nieuwe EM-208, maken dan ook geen schijn van kans.

Helaas krijgt de interne strubbeling van Alex Murphy, die behoorlijk moeite heeft met zijn nieuwe rol als metalen smeris, ook weinig kans. Waar in het origineel de nadruk vooral lag op het morele aspect van een mens-robot-combi, zo wil Padilha je als kijker vooral laten zien wat het doet met het gevoelsleven van Alex Murphy.

Zo zijn we bijvoorbeeld getuige van enig gerommel met de hormoonspiegels van Murphy, waardoor zijn makers hem van meelevende goedzak naar catatonische moordmachine kunnen veranderen, maar missen we de 'onderbuik'. Padilha stelt nergens volledig de vraag of dit wel menselijk is, een vraag die Verhoeven allerminst uit de weg ging. Het hielp uiteraard dat de Nederlander destijds de beschikking had over karakteracteur Peter Weller; hoofdrolspeler Joel Kinnaman heeft zichtbaar meer moeite om met slechts zijn gezicht emoties duidelijk over te brengen aan het publiek.

Hierdoor voelt RoboCop bij tijd en wijle leeg aan. De verhaallijn en de actie is dik in orde, maar elke vorm van lading ontbreekt. Hierdoor vervalt de remake vaak in de categorie 'dertien-in-een-dozijn-actiefilms', en dat is zonde. Het bronmateriaal uit 1987 biedt tenslotte genoeg zaken die met de kennis van nu veel verder uitgediept hadden kunnen worden.

Dit gebrek aan boodschap maakt dat RoboCop als film goed vergeleken kan worden met Tin Man uit Wizard of Oz, zoals Padilha zelf in het begin van de film al subtiel doet: het werkt allemaal prima, het zit er goed uit, maar het hart ontbreekt.

Trailer