Prince Avalanche

Beoordeling:

Geplaatst: door Elise van Dam

Het is 1988 en twee mannen verven gele middenstrepen op wegen die eindeloos kronkelen door een van bosbranden herstellend Texaans landschap. De een is Lance (Emile Hirsch), een hitsige maar ook wat apathische twintiger, de ander Alvin (Paul Rudd), een serieuze dertiger die een relatie heeft met de zus van Lance. Met de sterke tragikomedie Prince Avalanche is regisseur David Gordon Green terug van eigenlijk nooit helemaal weggeweest.

De film is een remake van het IJslandse Either Way van Hafsteinn Gunnar Sigurdsson. De leegte van noordelijk IJsland heeft plaatsgemaakt voor de bossen van Texas, maar wat blijft zijn de twee wegwerkers die elkaars absolute tegenpolen zijn. Dat wordt direct duidelijk wanneer ze bakkeleien over de voorwaarden van hun ‘equal-time boom box agreement’; Lance wil naar muziek luisteren, Alvin naar zijn cassette met Duitse lessen. En waar Lance niet kan wachten tot het weekend is en hij terug kan naar de stad, daar is voor Alvin het weekend een ideale gelegenheid alleen te zijn in de natuur.

Uiteraard ontdekken de twee dat ze meer met elkaar gemeen hebben dan ze aanvankelijk denken, maar toch voelt Prince Avalanche nergens stereotiep aan. Het lijkt of de gehele film een tikje van de molen heeft gekregen, met zeer positief resultaat. De humor is vrij absurdistisch en de dialogen zetten je regelmatig op het verkeerde been, omdat de personages soms plotseling een woord of uitdrukking gebruiken die je niet bij ze verwacht. Vooral Alvin, die brieven schrijft aan zijn lief thuis, probeert met wisselend resultaat zo nu en dan de poëet in zichzelf aan te wenden.  

En dan is er nog het magisch realisme dat mondjesmaat door de film sijpelt. Er is een prachtige scène waarin Alvin in de bossen op een afgebrand huis stuit waar een vrouw haar bezittingen en voornamelijk haar pilotenbrevet tussen de as terug probeert te vinden. De scène ademt een soort sereniteit die vaker in de film opduikt, zoals in de shots van de Texaanse natuur. Veel magisch-realistische schilderijen baden in eenzelfde namiddaglicht als David Gordon Green met grote regelmaat in die shots laat terugkomen. Tel daar de sfeervolle muziek van Explosions in the Sky en David Wingo bij op en de unieke toon van de film is gezet.

Rudd en Hirsch zijn een genot om naar te kijken. Het grootste deel van Prince Avalanche kijken we naar die twee in een verder desolaat landschap en de chemie tussen hen is dan ook waar de film mee staat of valt. De twee blijken elkaar en het script prima aan te voelen. Beiden hebben veel komisch talent, wat eigenlijk betekent dat ze begrijpen dat je juist niet komisch moet doen, maar kiezen ook de juiste momenten uit om meer de diepte in te gaan. Voor beide personages staat de liefde op het spel. Of zoals Alvin zegt: ‘True love is just like a ghost; people talk about it, but very few have actually seen it’.

David Gordon Green debuteerde in 2000 veelbelovend met het delicate George Washington, maar maakte vervolgens een aantal artistieke flops om zich vervolgens met de serie Eastbound and Down een tijdje op televisie te richten. Maar dat tij lijkt nu gekeerd. Inmiddels is in Amerika zijn volgende film Joe, met Nicolas Cage en Tye Sheridan, alweer uit en met positieve kritieken overladen. Green is terug aan het front en iemand met zijn eigenzinnige stijl en humor verdient het om daar met open armen te worden ontvangen. 

Trailer