Passion

Beoordeling:

Geplaatst: door Leontien Brondijk

Ruim vijf jaar na zijn laatste film Redacted, komt Brian De Palma (Scarface, Mission: Impossible) met Passion, een remake van de Franse film Crime d’Amour. De Amerikaanse regisseur maakt daarin weer gretig gebruik van zijn klassieke kenmerken als het dubbelgangersmotief en splitscreens.

Christine (Rachel McAdams) runt een groot bedrijf, heeft genoeg geld en vooral veel macht. Ze houdt zoveel van zichzelf dat haar seksvriendje haar vaak bemint met een look-a-like masker van haar. Ook manipuleert Christine mensen en daarvoor lijkt Isabelle (Noomi Rapace) een goede kandidaat. Ze neemt haar mee naar feestjes en geeft haar dure spullen. Het lijkt er zelfs op dat Christine verliefd is op Isabelle.

Wanneer Isabelle een briljant idee heeft verzonnen, en Christine met de eer strijkt, is ze niet meer zo zeker van Christine’s goedaardige bedoelingen. Ook Isabelle’s assistent Dani (Karoline Herfurth) vertrouwt het niet en wil haar baas maar wat graag helpen. Al gauw gaat het van kwaad tot erger en breekt de hel los. Christine moet het zelfs met de dood bekopen. Of toch niet?

In Passion is het namelijk de vraag wat echt en wat een droom is. Dit is één van de aspecten die De Palma aan het origineel Crime d’Amour van Alain Corneau veranderde. De Palma herschreef het script omdat hij vond dat de film een andere wending moest hebben. Dat heeft de film zeker. Volgens de regisseur is Passion een constante droom, waarin je niet weet wat waar is of niet, totdat je wakker wordt. Dat is inderdaad precies wat er aan de hand is, maar tegelijkertijd is dit frustrerend. Op een gegeven moment wil je namelijk weten hoe het zit. 

Misschien matcht de vaagheid van de film ook wel met de personages, want bij de meesten zit duidelijk een steekje los. Om het vage gevoel van de film te versterken maakt De Palma gebruik van één van zijn klassieke kenmerken zoals het dubbelgangers- of wel het tweelingmotief. Daarnaast filmt De Palma zijn meest cruciale scène in de film in split screen, waarin enerzijds een balletvoorstelling wordt getoond en anderzijds de moord. Door de dubbele boodschappen ga je als kijker twijfelen aan de dader en de moord.

Met Passion wil De Palma bewijzen dat het hem na al die jaren nog steeds lukt. Toch heeft hij een paar steken laten vallen. Het duurt lang voordat de film op gang komt, en dat is jammer. Daarnaast vraag je je constant af: Wat is nou gedroomd en wat is echt? Iets meer opheldering zou verademend zijn.

Eigenlijk is Passion zo’n film die je nog een keer moet zien, want aan het einde moet je alles even laten bezinken om je af te vragen wat er nou precies is gebeurd. Laat dat nou net zijn wat De Palma met Passion wilde bereiken.

Trailer