Pacific Rim

Beoordeling:

Geplaatst: door Rutger Otto

Stop Godzilla, Transformers en Independence Day in een blender en wat krijg je dan? Pacific Rim, de zomerblockbuster van regisseur Guillermo del Toro, waarin grote robots het opnemen tegen nog grotere monsters om de wereld te redden. Een ode aan de Japanse monsterfilms van weleer.

In de nabije toekomst wordt de aarde aangevallen door enorme monsters, Kaiju, de Japanse benaming voor ‘vreemd beest’. Buitenaards leven bestaat, maar in plaats van uit de ruimte, komen ze van diep uit de oceaan. De Kaiju verwoesten steden en vormen een bedreiging voor miljoenen mensen. Onder het motto monsters verslaan met monsters, worden enorme robots gebouwd om tegen de Kaiju te vechten. Deze worden bestuurd door twee piloten die met hun gedachten verbonden zijn. Hoe hechter de band, hoe effectiever de robots, die te boek staan als ‘Jaegers’.

Het werkt. De Jaegers laten de monsters alle hoeken van de oceaan zien. De piloten worden wereldsterren, op handen gedragen door het volk. Uiteraard blijft het niet lang goed gaan. De monsters worden groter, slimmer en vallen steeds vaker aan. De Jaegers krijgen het heel zwaar.

We volgen Raleigh Becket (Charlie Hunnam), een piloot die het Jaeger-programma verliet nadat zijn broer bij een gevecht om het leven kwam. Na jaren van zwaar leven in de bouw zoekt commandant Pentecost (Idris Elba) hem op met de vraag terug te keren, om een oude Jaeger te besturen en opnieuw de strijd aan te gaan met de monsters. De gehele toekomst van de mensheid staat inmiddels op het spel en Becket is min of meer our last hope. Met de onervaren rekruut Mako (Rinko Kikuchi) deelt hij een Jaeger voor een laatste, levensgevaarlijke missie.

In principe draait Pacific Rim puur en alleen om de gevechten tussen Kaiju en Jaegers. De CGI is smullen en de actie spat van het grote doek, want de film komt in de bioscoop duidelijk het best tot zijn recht. De robots en monsters zijn echt kolossaal. Wanneer de camera van onderaf naar boven draait om de hele Jaeger in beeld te krijgen, valt je mond wel even open.

De film ziet er werkelijk schitterend uit, qua kleurgebruik en vormgeving. Maar hoewel de Kaiju en Neon Genesis Evangelion/Gundam-achtige Jaegers heel Japans ogen, is Pacific Rim in de kern enorm oppervlakkig Amerikaans spierballenvermaak. De Amerikanen in de film zijn breed en belangrijk, de Japanners zijn weer eens goed in vechten met zwaarden en de Russen zijn koele bikkels met een strak blond haar. Er is getracht een emotioneel verhaal in de film te verweven, wat voorspelbaar is en weinig meeslepend. Het verhaal rond de monsters is lekker vergezocht en het einde is heel standaard. Staar je dus niet blind op de naam van Guillermo del Toro, waarvan je stiekem toch meer zou verwachten.

Er is genoeg aan te merken op Pacific Rim, maar omdat de film zichzelf niet al te serieus neemt, zijn de domme dingen uit het script en de oppervlakkigheid niet heel storend. De film zit bomvol actie die door de robots doet denken aan Transformers, maar dan wél goed te volgen in 3D. De humor verschaft wat lucht tussen de drukte op het scherm. En over humor gesproken: Ron Perlman heeft een hilarische rol als handelaar in Kaiju-onderdelen.

Guillermo del Toro heeft met Pacific Rim een vermakelijke ode aan Japanse monsterfilms gemaakt. In vrijwel alle opzichten houdt hij zich aan die regels en daarmee is Pacific Rim de mooiste B-film die je ooit hebt gezien. Robots versus monsters in gevechten om te smullen. That’s it. Als je niet meer verwacht, zul je niet teleurgesteld worden in deze kaskraker. 

Trailer