Nono, Het Zigzag Kind

Beoordeling:

door Rutger Otto

Geplaatst:

Nono, Het Zigzag Kind, Genre: Familiefilm, Regie: Vincent Bal, Acteurs: Thomas Simon, Fedja van Huêt, Isabella Rossellini, Releasedatum: 3 oktober 2012, Speelduur: 90 minuten.

Recensie Nono, Het Zigzag Kind

Een ode aan de Nederlandse familiefilm. Dat is reden waarom Nono, Het Zigzag Kind gekozen is als opener voor de 32e editie van het Nederlands Film Festival dit jaar. Producent Burny Bos zei dat het genre eindelijk "volwassen is geworden". Nono beleeft in de film een avontuurlijke en fantasierijke zoektocht naar het geheim van zijn afkomst. Bliksemsnel en in vier talen. Een familiefilm die té volwassen is?

Nono is twaalf jaar en zijn vader is "de beste politie-inspecteur ter wereld", Jacob Feierberg. Zijn moeder Zohara stierf toen hij één was. Al van kleins af aan probeert Nono te zijn zoals zijn vader, die hem tips geeft, maar steeds werkt hij zich in de nesten. Binnenkort wordt Nono dertien. Om volwassen te worden, gaat hij per trein naar oom Sjmoel. Daar blijft hij twee dagen om zich voor te bereiden op zijn bar mitswa. Maar op de heenweg vindt Nono een brief, ondertekend door zijn vader.

Hij gaat niet naar oom Sjmoel. De brief bevat instructies voor een belangrijke missie. Als de missie slaagt, is Nono klaar voor het volwassen leven. De topcrimineel Felix Glick helpt Nono met zijn onderneming en ze ontmoeten elkaar in de trein. Samen reizen ze naar Frankrijk om de waarheid van Nono’s verleden te achterhalen en het geheim van zijn moeder te ontrafelen.

Elf jaar na Minoes (onlangs uitgebracht in Amerika) is Vincent Bal terug als regisseur van een familiefilm. Samen met Engelsman Jon Gilbert heeft hij Het Zigzagkind van David Grossman omgezet in een filmscenario. Het levert een spannende film op, dat qua avontuur doet denken aan een Kuifje-strip. Hoewel het middenstuk wat langdradig is, maakt Nono, Het Zigzag Kind een vliegende start. De ontmoeting met Felix Glick in de trein en de daarop volgende ontsnapping aan de politie en reis naar Frankrijk zijn erg leuk. Dat alles met een enorme vaart is gefilmd, werkt daarin alleen versterkend.

Het verhaal uit het boek is misschien iets te uitgebreid om in anderhalf uur te stoppen, daar waar op het eind de plottwists je rond de oren vliegen en de ontknoping wat knullig is. Tijd om mee te leven met de karakters hebben de personages zelf niet eens, en dat is toch jammer. Vooral omdat de film verder zo lekker in elkaar zit. De sfeer is perfect en het klassieke espionage gevoel komt perfect over. Ook terugblikken in de tijd, gezien door de fantaserende ogen van Nono, zijn origineel gedaan.

Iedereen zal smullen van de spannende wereld van Nono. Maar de grapjes in de film zijn schaars en bovendien zijn buitenlandse talen sterk vertegenwoordigd, waardoor Nono voor de jongsten misschien weer te heftig en lastig is. Burny Bos heeft dus gelijk. De familiefilm is volwassen geworden. Maar daarom niet minder goed.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.