Miss Sloane

Geplaatst:

Beoordeling:

door Daphne van Hoolwerff

Alles staat gelijk op scherp in het politieke drama Miss Sloane, geregisseerd door John Madden (The Best Exotic Marigold Hotel, Shakespeare in Love, The Second Best Exotic Marigold Hotel) Vlijmscherpe dialogen en een penibele situatie. Elizabeth Sloane (Jessica Chastain) een politiek lobbyist en mastermind, is ook bepaald geen knuffelig hoofdpersonage. Compromisloos paradeert de keiharde tante op stiletto’s door de film en vuurt het ene na het andere snijdende commentaar af.

Het script, de eerste van de hand van Jonathan Perera, behandelt een relevant en actueel onderwerp: de wapenrechten en welke harde strijd er gaande is achter de schermen. In de wereld waarin Miss Sloane zich afspeelt is Amerika al zover dat een stemming moet besluiten over het wel of niet invoeren van strengere wapenwetten. Vanwege het politieke karakter heerst een minimalistische sfeer: veel gepraat en weinig fysieke actie, maar mede door de razendsnelle tong van Sloane even goed genoeg vaart. 

Miss Sloane wordt ook wel aangeduid als ‘politieke thriller’, maar kan misschien beter te boek staan als politiek drama. Sloane's personage heeft iets ontegenzeggelijk tragisch. Ze slaapt nauwelijks, een sociaal leven heeft ze niet en seks is voor haar een puur zakelijke transactie. Zodoende is er maar één ding belangrijk in haar leven: winnen. Wat daar ook voor nodig is. Uiteindelijk gaat het verhaal hierdoor minder om de wapenkwestie zelf maar meer om de winstbeluste, obsessieve persoonlijkheid van Sloane zelf, en de smerige trucs die ze ervoor over heeft om haar gelijk te halen. Het plotje rond de wapenwet blijkt vooral een kapstok om het karakter van Sloane aan op te hangen. 

Verhaaltechnisch is Miss Sloane hierdoor geen hoogvlieger. Een aantal onverwachte ontwikkelingen op het moment dat het net lijkt in te kakken maken het toch redelijk onderhoudend blijft. De andere personages blijven wat vlak en lijken meer te dienen als opvulling. Heel erg storen doet dat niet, want Chastain draagt de film met gemak in haar eentje.

Opvallend is het gebrek aan enige achtergrond bij Sloane. Geen flashbacks naar een traumatische gebeurtenis in haar vroege levensjaren dat haar bizarre gedrag verklaart, geen pogingen haar te veel te verzachten; slechts een subtiele verwijzing naar een waarschijnlijk weinig knusse jeugd. Dit is een prettige afwisseling en een van de sterkste punten van de film. De uitspraak 'less is more' is hier zeker van toepassing. Sloane blijft een mysterie, ongrijpbaar en vooral onberekenbaar.

Toch voelt ze aan als een echt, driedimensionaal mens. Dit is merendeels te danken aan de geweldige rol van Jessica Chastain. Haar spel tilt de film naar een hoger niveau. Niet eerder speelde ze zo'n emotioneel gedistantieerd personage, maar weet tóch genoeg nuances in haar performance aan te brengen om geen lege huls of robot van Sloane te maken. Hoewel we eigenlijk niks over haar weten, maken die kleine barstjes in haar masker dat je als kijker blijft zitten met een vreemde combinatie van medelijden en bewondering.

Trailer