Miss Peregrine's Home for Peculiar Children

Beoordeling:

Geplaatst: door Jochem Geerdink

In het kielzog van The Hunger Games vallen studio's over elkaar heen om een graantje mee te pikken van de recente 'young adult' hype. Van Divergent tot The Maze Runner, elke succesvolle boekenserie voor jongvolwassenen wordt vrijwel direct opgekocht door studio's om vervolgens groots gelanceerd te worden als potentiele blockbuster franchise. Zo ook Miss Peregrine's Home For Peculiar Children van Ransom Riggs.

Maar in tegenstelling tot het gros aan Y/A verhalen speelt Miss Peregrine niet in een dystopische toekomst waar een achtergestelde maar dappere eenling zich tot messias weet op te werken. Nee, Riggs baseerde zijn fabel op een serie bij elkaar gesprokkelde oude zwartwit foto's van kinderen, waaromheen hij een geheel nieuwe context verzon.

Tiener Jacob Portman (Asa Butterfield, Ender's Game) hoort al sinds zijn kleuterjaren de spannende verhalen van zijn excentrieke opa Abe (Terence Stamp, Big Eyes). Verhalen, compleet met foto's, over een een mysterieuze Britse kostschool voor 'eigenaardige kinderen' onder leiding van ene mejuffrouw Peregrine (Eva Green, Dark Shadows) waar hij ten tijde van de Tweede Wereldoorlog een tijd gewoond zou hebben.

Die verhalen zijn echter zo fantastisch dat Jacob, naarmate hij ouder wordt, steeds meer gaat twijfelen aan de waarheid ervan. Abe zweert echter dat ze echt gebeurd zijn, wat binnen de familie voor spanningen zorgt. Als zijn opa op een dag onder mysterieuze omstandigheden komt te overlijden, besluit Jacob naar de school af te reizen om de waarheid te achterhalen.

Wat Jacob aantreft overtreft zijn stoutste verwachtingen. Miss Peregrine blijkt een 'Ymbrynes' te zijn, een 'peculiar' die tijd kan beïnvloeden. Sinds de dag in 1943 waarop de school gebombardeerd werd houdt zij haar school en de kinderen verstopt in een tijdlus. Elke nacht, vlak voor het fatale bombardement, draait ze de tijd een dag terug zodat zij en de kinderen aan het noodlot kunnen ontsnappen. En dat al drieënzeventig jaar lang.

De bewoners zijn inderdaad veel te eigenaardig om in de normale wereld te leven. Zo is er onder andere een jongetje wat compleet onzichtbaar is, eentje die bijen in zijn maag huisvest, een jonge dame die lichter dan lucht is, en dus met loden schoenen door het leven moet, en een meisje wat alles wat ze aanraakt in vuur en vlam zet.

Ze hebben zich allemaal vereenzelvigd met hun situatie, maar vinden het maar wat interessant als Jacob hun leven binnen wandelt. Echter, buiten in de echte wereld jaagt ene Mr. Barron (Samuel L Jackson) met behulp van onzichtbare Hologasts op de peculiars en als duidelijk wordt dat hij Peregrine's school gevonden heeft moeten de kinderen hun diverse rariteiten aanwenden om hem te stoppen.

Kinderen met speciale krachten die buiten de maatschappij vallen en dezelfde dag elke dag opnieuw moeten beleven? Dat klinkt als een gemakzuchtige kruisbestuiving van X-Men met Groundhog Day. Maar leentjebuur spelen is het Y/A genre nou eenmaal eigen, denk maar aan hoe The Hunger Games weinig meer deed dan de angel uit het al bewezen concept van cultfilm Battle Royale trekken en larderen met een Hollywoodsausje. Miss Peregrine's Home for Peculiar Children biedt echter wel wat meer eigenzinnige originaliteit dan dit. Genoeg, blijkbaar, om de interesse van Hollywoods meester-fantast Tim Burton te trekken.

En hoewel zijn werk al sinds de eeuwwisseling niet meer die beklemmende charme heeft van zijn vroegere films, is een nieuwe Burton toch nog altijd iets om naar uit te kijken. Visueel valt er ook dit keer weinig aan te merken. Het zonnige Florida, de druilerige kusten van Wales en de mysterieuze omgeving rondom de school; de lokatiewissels geven hem de ruimte om wat meer te spelen met verschillen in cinematografie en sets dan meestal het geval is bij zijn films, die toch vaak één specifieke visuele stijl hebben.

Stijl voert bij de regisseur vrijwel altijd de boventoon, zo ook hier. Hierdoor komen logica en continuïteit bij vlagen in gedrang, wat de spanningsopbouw niet ten goede komt. Zo breekt een woeste Hologast tijdens een achtervolging het ene moment in één slag een halve muur af, om vervolgens tegengehouden te worden door een op slot zittende zolderdeur zodat de opgejaagde kinderen net genoeg tijd hebben om te ontsnappen.

Hoewel Peregrine's kinderen stuk voor stuk innemende verschoppelingen zijn, is het richting het einde toe simpelweg wachten tot hun individuele talenten op precies het juiste moment aangewend zullen worden om het verhaal tot een goed einde te brengen. Bij een visueel sterke film als dit is voorspelbaarheid niet per se een minpunt, maar het eindproduct blijft hierdoor jammergenoeg een beetje hangen op niveau 'ambachtelijk-Burtonesque'. Het bronmateriaal leent zich ervoor, maar die verleidelijke naargeestigheid van films als Sleepy Hollow of Edward Scissorhands blijft helaas uit.

Trailer