Melancholia

Beoordeling:

door Julia Nolet

Geplaatst:

Melancholia, Genre: Drama, Regie: Lars Von Trier, Acteurs: Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg, John Hurt, Releasedatum: 25 augustus 2011, Speelduur: 130 minuten.

Recensie Melancholia

Bij elke nieuwe van regisseur Lars von Trier staan journalisten op hun tenen om als eerste te kunnen genieten van zoete controverses. Ook rond zijn nieuwste project Melancholia schopte hij weer een aantal mensen hard tegen de schenen. Bij het Filmfestival van Cannes 2011 maakte de regisseur, zittende naast een rood beschaamde Kirsten Dunst, slechte grapjes over joden en uitte hij zijn begrip voor Hitler.

Uiterst 'non-grata', en dat vond ook de organisatie van 's werelds meest prestigieuze filmfestival. Met als resultaat dat Von Trier officieel tot allereerste 'persona non grata' in Cannes werd verklaard en voorlopig niet meer welkom is op het festival. Maar ondanks dat Von Trier zichzelf ongeliefd maakte als persoon, staat zijn laatste werk als kaarsrecht overeind. Het dromerige Melancholia is een beklemmende en onvergetelijke trip op wonderschone filmbeelden. De acteurs, cinematografie en ook Von Trier zelf, hebben zichzelf overtroffen.

Hoewel het bijna ondergeschikt is aan de beelden en het thema, gaat het verhaal van Melancholia over twee zussen. Justine (Kirsten Dunst), aan wie het eerste deel van de film wordt opgedragen, verliest langzaam haar lust in het leven. Ze trouwt met een droomman en het geluk kijkt haar recht in de ogen, maar zij kijkt naar een steeds hopelozere afgrond. Ze loopt weg van haar relatie en gaat bij de familie van haar zus Claire in een groot landhuis wonen.

Zus Claire (Charlotte Gainsbourg), onderwerp van het tweede deel van de film, probeert te leven met de depressie van haar zus. Ze voedt, wast en verzorgt Justine, maar ziet haar steeds verder wegzinken in haar ongeluk. Het verhaal neemt een wending wanneer de wereld wordt opgeschrikt.

De planeet Melancholia komt dreigend dicht langs de aarde te draaien. Hoewel er eerst enthousiasme is voor dit onwaarschijnlijke natuurwonder, wordt de situatie steeds dreigender en met de dagen wordt het aannemelijker dat Melancholia met de aarde zal botsen. Hoewel Justine de situatie kalm aanziet, draait Claire door bij het dreigen van de Apocalyps.

Eigenlijk gaat Melancholia vooral over depressie. De film zit vol met verwijzingen naar de donkerte en de dreiging van een depressie. Van het donkere bos bij het landhuis waar Justine en later ook Claire inrijdt, tot de planeet Melancholia. Von Trier zelf noemde het verschijnsel dat depressieve personen rustiger om kunnen gaan met noodsituaties als een van de inspiratiebronnen voor de film – iets wat duidelijk terugkomt in Justine's gedrag.

Er zijn veel goede punten aan Melancholia. Zoals al genoemd zijn de beelden magnifiek en de klassieke muziek erbij prachtig gekozen. De gerekte slow-motion beelden van de aarde doen denken aan The Tree of Life van Terrence Malick, evenwel favoriet in Cannes, maar Von Trier voert dit meer beheerst en minder over-the-top uit.

Ook de acteerprestaties zijn bijzonder indrukwekkend. Dunst speelt de sterren van de hemel en verpersoonlijkt de depressie. Van de lusteloze blik in haar immer halfopen ogen tot haar plezierloze bewegen en praten. Charlotte Gainsbourg is iets minder overtuigend, en aan het begin zelfs af en toe wat irritant, maar naar het einde toe zet ook zij een krachtige rol neer.

Melancholia is een film die moet bezinken, maar ook een film om van te genieten.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.