The Master

Beoordeling:

Geplaatst: door Steffie van Rhee

Het lijkt erop dat Paul Thomas Anderson niets fout kan doen. Na Magnolia en There Will Be Blood komt hij net op tijd voor het awardseizoen terug met The Master. En hoe, de op 70 mm geschoten film is zijn beste werk tot nu toe.

Wanneer de Tweede Wereldoorlog tot een einde komt, zit Freddies (Joaquin Phoenix) dienst bij de marine er op. Hij probeert richting te geven aan zijn verdere leven, maar dat wil maar niet lukken. Hij drinkt te veel van zijn zelfgemaakte sterke alcohol en verandert dan in een agressieve dronkenlap. Hij blijft doorzwerven totdat hij Lancaster 'The Master' Dodd (Philip Seymour Hoffman) met zijn zogeheten 'the cause' tegenkomt.

Hoffman’s personage is deels gebaseerd op Scientology oprichter L. Ron Hubbard. Het enige echte minpunt van The Master is dan ook dat er weinig kritiek is op de beweging. Er is maar één personage in de film die vraagtekens zet bij wat Dodd en zijn volgelingen doen. Zelfs Freddie neemt nergens een duidelijk standpunt in.

Wel wordt goed genoeg weergeven wat 'the cause' inhoudt. Dodd’s sessies en lezingen komen aan bod en dat de helft van de groep in een bepaalde scène ineens naakt rondloopt, geeft ook wel weg dat er iets vreemds aan de hand is. Sowieso krijgt Anderson het voor elkaar om gedurende de hele film een gekke sfeer te creëren. Er hangt iets mysterieus en vreemds in de lucht.

Bijna alle films die niet digitaal worden gemaakt, worden nu nog op 35 mm geschoten. Anderson koos voor het veel minder voorkomende 70 mm. Een betere keuze had hij niet kunnen maken. De kaders van 35 en 70 mm zijn even hoog, maar 70 mm is logischerwijs twee keer zo breed. Hierdoor worden de beelden bij het vertonen op het witte doek als het ware opgeblazen. Ze zijn veel groter en dus ook gedetailleerder.

Het openingsshot laat meteen de schoonheid van 70 mm zien. Er is niet meer te zien dan de oceaan, maar wat is het mooi. Zo helder blauw van kleur en zelfs de beweging lijkt intenser. Ook Phoenix komt geweldig tot zijn recht in dit kader. Vooral bij close-ups is zijn gezicht vol expressie levendiger dan ooit. Die expressiviteit benut hij goed. Zijn acteerprestatie is verder ook behoorlijk fysiek. Hij loopt opmerkelijk en ietwat krom. Geregeld barst hij uit in een vreemde lach, die haast op giechelen lijkt. Het zorgt dat Freddie een wat moeilijk personage is om van te houden.

Phoenix speelt zijn beste rol tot nu toe, hij werd niet voor niets genomineerd voor een Oscar. Hij maakt van Freddie een kwetsbaar, ongemakkelijk en getergd personage, maar geeft hem daarnaast op momenten de uitstraling mee dat hij onoverwinnelijk is. Dat hij Hoffman als tegenspeler heeft, kan natuurlijk ook geen kwaad. Niemand had de rol van de eigenzinnige, maar charismatische Lancaster Dodd beter neer kunnen zetten.

Paul Thomas Anderson is een uniek filmmaker en dat bewijst hij met The Master eens te meer. Het cinematografische hoogstandje dat ook nog eens gezegend is met geweldige acteurs, brengt een mooie stilte tussen al de typische schreeuwerige Hollywoodfilms. 

Trailer