Love, Rosie

Beoordeling:

Geplaatst: door Ellen van den Braak

In Love, Rosie volgen we het leven van Rosie (Lily Collins) en Alex (Sam Claflin), twee zielen die uiteraard voor elkaar bestemd zijn. Echter speelt het feit dat ze sinds jonge leeftijd al beste vrienden zijn hen in de weg. Van regisseur Christian Ditter, die ons onder andere Wickie en de Schat van de Goden gaf, komt een romkom waar alles inzit wat we verwachten. Maar meer dan ook echt niet.

Nu is het een algemeen feit dat romantische komedies niet teveel diepgang bevatten, maar wanneer we het over oppervlakkige films hebben, spant Love, Rosie toch wel de kroon. In de eerste drie minuten van de film wordt er een razendsnelle montage gepresenteerd die op slordige wijze laat zien hoe twee kinderen met elkaar opgroeien.

Er wordt haast naar je geschreeuwd dat dit jongetje en dit meisje beste vrienden zijn. De band die deze twee met elkaar hebben, is onbetwist uniek en ijzersterk, vindt de film zelf. Wat echter mist, is de chemie tussen de acteurs. Onbetwist doen Lily Collins en Sam Claflin, beiden acteurs met serieus talent wat ze in eerdere films al bewezen hebben, hun best om iets te maken van het script. Zonder rijk resultaat.

Dit resulteert in een fantasieloos script, propvol met clichés om ons er toch maar weer even eraan te herinneren dat het toch echt een romantische komedie is. Rosie en Alex tonen interesse voor elkaar, maar spelen niet in op hun gevoelens. Dat zorgt er dan weer voor dat ze elkaar jaloers willen maken en hierdoor gaan ze met andere mensen naar het eindschoolfeest op de middelbare school. Dit - we kunnen het al raden - zorgt voor problemen.

Eigenlijk willen Alex en Rosie samen naar Amerika gaan om te studeren, maar het leven komt ertussen en uiteindelijk gaat alleen Alex op weg. Vanaf dit punt in de film komt de herhaling er een beetje in. Zoals het een romkom betaamt, draaien Rosie en Alex een tijdje om elkaar heen in een soort ongemakkelijke dans, maar durven ze nooit écht toenadering tot elkaar te zoeken.

Wanneer dit cliché op een leuke manier gebracht wordt, kan het nog best vermakelijk zijn. Echter voelt het in Love, Rosie - gebaseerd op het boek Where Rainbows End van P. S. I Love You-schrijfster Cecelia Ahern - nooit origineel en werkt de humor die ze erin proberen te verwerken ook niet echt. Hierdoor gaat de film halverwege nogal vervelen en de interesse wordt niet opnieuw opgewekt.

In conclusie is Love, Rosie een voorspelbare film die je niet lang zal bijblijven. De film zit zo bomvol clichés dat het zelfs Nicholas Sparks zich bij het zien ervan zou kunnen generen. En dit is jammer, want de jonge, ambitieuze cast had met beter materiaal een veel vermakelijker film kunnen maken.

Plottwists worden veel te gemakkelijk opgelost om Rosie en Alex toch een kans op een leven samen te kunnen geven, en de humor slaat absoluut niet aan. Hadden ze notoire, drogere Engelse humor in verwerkt, dan had de film misschien een kans gehad om origineler over te komen. Nu is het hooguit leuk voor tienermeisjes die graag in katzwijm vallen bij het zien van Engels, mannelijk schoon.

Trailer