Louder Than Bombs

Beoordeling:

Geplaatst: door Elise van Dam

Het is niet nodig om Louder Than Bombs twee keer te zien om te begrijpen waar de film over gaat. We hebben het immers al vaker gezien; de ontwrichting van een gezin na de dood van een naaste kennen we uit onder meer Ordinary People, de moeizame communicatie tussen vader en kroost na het verlies van de moeder uit The Descendants. Maar het is raadzaam om Louder Than Bombs twee keer of misschien zelfs vaker te zien. Want de film heeft de schijn toegankelijk te zijn zonder dat daadwerkelijk te zijn. En dat werkt in eerste instantie frustrerend.

Aan het begin van de film is twintiger Jonah (Jesse Eisenberg) in het ziekenhuis waar zijn vrouw net is bevallen. Ze heeft honger en hij gaat op zoek naar eten. Dwalend door de nachtelijke ziekenhuisgangen komt hij een ex van vroeger tegen, wier moeder ernstig ziek is. Nadat ze haar verhaal heeft gedaan vraagt ze hem waarom hij in het ziekenhuis is. "My wife... uhm... she...", stamelt hij. "I'm so sorry", antwoordt zij en slaat haar armen om hem heen. In plaats van het misverstand uit de wereld te helpen, geeft hij zich over aan de troostende omhelzing. Misschien niet eens zozeer omdat hij bang is voor de ongemakkelijke situatie als hij de waarheid zegt, maar gewoon omdat hij verlangt naar troost.

Niet lang erna laat Jonah zijn pasgeboren kind en vrouw thuis achter om naar zijn vader Gene (Gabriel Byrne) af te reizen. Zijn moeder en vermaard oorlogsfotografe Isabelle (Isabelle Huppert) is net overleden en Jonah wil haar archief uitzoeken. Gene tracht intussen contact te krijgen met jongste zoon Conrad (Devin Druid), een introverte tiener die razende, associatieve dagboekfragmenten schrijft. In zijn eerste Engelstalige film blijkt opnieuw Trier's interesse voor onthechting, iets wat hij tot nu toe het beste wist te vangen in Oslo, August 31, over de suïcidale ex-drugsverslaafde Anders die het leven rond zich heen ziet, maar er niet bij kan.

In Louder Than Bombs wisselt Trier constant het perspectief, waarbij we soms zelfs dezelfde scène twee keer zien vanuit verschillende personages. Dat wisselen is niet zomaar een vertelstructuur, het is het verhaal. Iets wat het meest poëtisch wordt verbeeld wanneer Conrad herinnert hoe hij zich als kind achter aan een waslijn drogende kleren verstopte voor zijn moeder. Ze zocht hem en riep zijn naam. Maar dan wisselt het perspectief in de herinnering en zien we het silhouet van Conrad afgetekend op de kleren, zijn jongensbenen die er onderuit steken. En de glimlach die rond de lippen van Isabelle speelt terwijl ze zijn naam roept.

Het is een mechaniek dat ons als kijker op afstand houdt. Net wanneer we dicht bij de belevingswereld van een van de personages denken te komen, verandert het perspectief weer of verspringen we in de tijd. We krijgen de kans niet ons te identificeren, een emotionele connectie te maken. En dat geldt ook voor de personages onderling. In een fascinerende scène ziet Gene zijn zoon Conrad alleen zitten op een verlaten speelpleintje. Hij belt hem en Conrad liegt dat hij bij vrienden is. Als Conrad het pleintje verlaat, schaduwt Gene hem als een schimmige detective.

Gene bespioneert zijn zoon omdat hij wil weten wat er in Conrad om gaat, maar pleegt daarmee ook een daad van verraad. In zijn wanhopige poging tot toenadering, maakt hij de afstand tussen hen onoverbrugbaar. Het is een constant terugkerend motief in de film. Maar de vraag die Louder Than Bombs stelt is denk ik niet of je emotioneel dicht bij de ander kunt komen, maar hoe je dat in vredesnaam doet. En dat is ook een vraag voor de kijker. Het is mijn overtuiging dat er ergens een toegang is tot deze film, deze personages. Maar niet zo lang we zelf in de schaduw blijven staan. 

Trailer