Lone Survivor

Beoordeling:

Geplaatst: door Bart de Bruijn

Amerikanen houden ervan om oorlogen waarin ze hebben meegedaan te verfilmen. En de Amerikaanse bioscoopbezoeker kijkt daar graag naar. Dat verklaart de goede opening van Lone Survivor bij de Amerikaanse box office. Waarschijnlijk pakt de film daardoor gesterkt relatief groot uit qua publiciteit in Nederland.

Regisseur Peter Berg levert met Lone Survivor een film af over de Navy Seals. In de missie waar het hier om draait gaan vier man op zoek naar een Talibanleider om hem om te leggen. Op weg naar hun doel worden ze ontdekt en ontstaat er een lang en slopend gevecht.

Peter Berg is een regisseur die met The Kingdom en Battleship al wel films over het leger maakte, maar nooit met zo'n realistische inslag als Lone Survivor. Dat komt vooral omdat deze film gebaseerd is op het boek van Marcus Luttrell, één van de Seals waar de film om draait.

Het eerste deel van Lone Survivor is het interessantst. Dat begint bij de begintitels, waaronder trainingsbeelden zitten die het Amerikaanse leger zelf aan Berg verstrekte. Daarop volgt een stuk met soldaten die wachten tot ze eindelijk mogen vechten. De verveling en lamlendigheid van weken niks doen die je kent uit bijvoorbeeld Jarhead van Sam Mendes.

De groep van vier die op zoek gaat naar de Talibantopman bestaat uit Mark Wahlberg, Taylor Kitsch, Emile Hirsch en Ben Foster. Als een goedgeoliede machine trekken ze door de heuvels en bossen en worden ze pas na een 'nobele' keuze ontdekt.

Het valt Lone Survivor te prijzen dat de film zich daarna niet als een standaard actiefilm gedraagt. Dus vier Amerikanen tegen tientallen Talibani betekent niet dat de Amerikanen in de aanval zijn en ondanks een regen van kogels zonder een schrammetje alle vijanden omleggen. Nee, de film verandert in een lange vlucht die eerder het verhaal van de tien kleine negertjes volgt.

Lone Survivor verandert dan ook iets te veel in onrealistische martelporno. Kogels die raak zijn doen dat nooit in real time, die doen dat allemaal in super slo-mo, met rondspattend bloed en luid gekerm van het slachtoffer. En ook al gaat die kogel door een vrij vitaal orgaan of door een gewricht, na even doorbijten en wat aarde in de wond gaat rennen weer prima. Zeker na minutendurende rolpartijen van de heuvel af, waarbij geluiden klinken alsof de militairen alles breken is het vrij bizar om te zien dat ze daarna weer kunnen wegspringen voor een tegemoetkomende raket.

Lone Survivor is niet de beste oorlogsfilm van de afgelopen jaren, maar verdient krediet voor de vrij grote mate van realisme, zeker in de eerste helft van de film. Maar zodra regisseur Peter Berg dat realisme los laat, verandert de film in een oninteressante lange struikelpartij vol bloed en gebroken botten.

Trailer