Les Neiges Du Kilimandjaro

Les Neiges Du Kilimandjaro, Genre: Drama, Regie: Robert Guédiguian, Acteurs: Jean-Pierre Darroussin, Ariane Ascaride, Gérard Meylan, Releasedatum: 26 juli 2012, Speelduur: 107 minuten.

Recensie Les Neiges Du Kilimandjaro

De sneeuw op de Kilimanjaro. In de jaren zestig schreef de Franse zanger Pascal Danel er een lied over. Een lied dat dezelfde titel draagt als de film Les Neiges Du Kilimandjaro. En een lied dat ook in de film te horen is, wanneer Michel en zijn vrouw Marie-Claire door hun kinderen een ticket wordt aangeboden naar Tanzania. Het land van de Kilimanjaro.

Michel (Jean-Pierre Darroussin) is sinds kort met vervroegd pensioen. Hij moest twintig dokwerkers wegbezuinigen en het meest eerlijk leek hem lootjestrekken. Uit solidariteit stopte hij ook zijn eigen naam er tussen. En die trok hij. Eigen schuld. Het lot. Noem het hoe je wilt, maar het leven gaat door. Michel heeft nu meer tijd voor zijn kleinkinderen en bouwt tijdens het oppassen een pergola voor in de tuin van zijn zoon.

Van die reis naar Tanzanië komt weinig terecht. Tijdens een avondje kaarten met vrienden zijn Michel en Marie-Claire (Ariane Ascaride) slachtoffer van een overval. Hun tickets worden gestolen, evenals het geld dat erbij zit en een zeldzame comic. De rest van de nacht zitten ze vastgebonden aan hun stoelen.

Later, onderweg met het openbaar vervoer, ziet Michel twee jongetjes het stripboek lezen dat hij kwijt is. Té toevallig voor zo’n zeldzaamheid. Hij mag ‘m even vasthouden en ziet zijn naam er in staan. Michel geeft het boekje terug, maar als de kinderen uitstappen volgt hij hen naar huis. Zo komt hij achter de identiteit van inbreker. Een vage bekende, blijkt. Michel ziet geen andere optie dan hem te laten arresteren. De inbreker kan vijftien jaar cel verwachten en wanneer Michel meer over hem te weten komt, krijgt hij spijt van de arrestatie.

De redenen daarvoor zijn redelijk obvious en dus niet bijster origineel. Jammer, want in de basis klinkt het als een goed verhaal. Les Neiges Du Kilimandjaro is gebaseerd op een gedicht van Victor Hugo, Les Pauvres Gents (De Arme Mens). Over de goedheid van de mens. Een thema dat in de film zeker terug komt, tot het tergend goedkope  feelgood einde aan toe.

Het tempo van Les Neiges Du Kilimandjaro ligt laag en er gebeurt weinig. De verveling slaat nog net niet toe. De personages zijn aan de ene kant wat droogjes uitgewerkt, maar als je wat langer kijkt wel degelijk van complexiteit voorzien. Iedereen worstelt met iets en allemaal op een andere manier. Dat is interessant om te zien, maar verder komt de film niet echt van de grond.

De sneeuw op de Kilimanjaro. Als een witte deken ligt het over de berg. Pascal Danel zong het al. Wellicht een metafoor voor de warmte van een menselijke deken en de goedheid die, anno 2012, nog steeds bestaat. Helaas voor Les Neiges Du Kilimandjaro blijkt zo’n deken van sneeuw toch best wel koud.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.