Le Grand Soir

Beoordeling:

door Noa Maas

Geplaatst:

Le Grand Soir, Genres: Drama, Komedie, Regie: Gustave de Kervern en Benoît Delépine, Acteurs: Benoît Poelvoorde, Albert Dupontel, Brigitte Fontaine, Releasedatum: 21 maart 2013, Speelduur: 92 minuten.

Recensie Le Grand Soir

Twee tegenpolen vormen een eenheid. De broers Jean-Pierre en Not lijken in niks op elkaar. Not zet zich af tegen de maatschappij, terwijl Jean-Pierre hier juist wanhopig deel vanuit probeert te maken. Op een dag kiest Jean-Pierre voor de levensstijl van zijn broer en steekt zichzelf in brand.

De iets wat treurige familie Bonzini bestaat uit een gezin met twee zoons. Vader en moeder runnen het altijd lege restaurant La Pataterie en schillen de hele dag aardappels. Het verhaal draait in het begin vooral om Not (Benoît Poelvoorde), een punker met een hond. Hij zwerft door de stad zonder doel, maar geniet van alle kleine dingen in het leven. Zo lijkt hij intens gelukkig als hij met zijn hond, een blik bier en een bak hondenvoer de dag doorbrengt in het park.

De rol van Not is Poelvoorde op het lijf geschreven. Poelvoorde is een Belgische komiek, acteur en filmregisseur. Hij valt op door zijn atypische rollen en is niet bang om lelijk te zijn. In de film wisselen de beelden van zijn snot en kwijl zich af met een shot van zijn harige billen. Toch krijg je als kijker direct sympathie voor de viezige, aandoenlijke Not. Dat komt vooral door het inlevingsvermogen van Poelvoorde. Vol overgave speelt hij zijn rol.

Jean-Pierre (Albert Dupontel) lijkt in niks op zijn jongere broer. Hij is matrasverkoper en neemt zijn baan heel serieus. Op zijn werk speelt hij de beleefde man in pak, maar in werkelijkheid heeft hij veel onderliggende woede. Wij leren Jean-Pierre kennen tijdens zijn mental breakdown. Hij scheldt zijn baas uit voor alles wat los en vast zit en probeert zichzelf in brand te steken. Gelukkig is daar Not. Hij neemt Jean-Pierre op sleeptouw en laat hem de ultieme vorm van vrijheid ervaren. Samen komen ze in opstand tegen de maatschappij. Dit zorgt voor veel hilarische en aandoenlijke scènes.

De film neemt een lange aanloop om de personages goed voor te stellen en sfeer te creëren. De personages zijn al geweldig van zichzelf en hebben absoluut niet zo’n lange voorstelronde nodig. Juist de interactie tussen de twee broers en de kritiek op de maatschappij vormen de mooiste scènes. De eerste veertig minuten heb je als kijker geen idee waar de film heen gaat. Op het moment dat Jean-Pierre ontslag neemt, komt de film eindelijk op gang. Als kijker hoop je na de lange aanloop op een spetterend einde, maar ook dat krijg je niet.

Le Grand Soir is meer een greep uit het leven van een onsuccesvol gezin. Bepaalde scènes zijn prachtig, zoals de scène waarin Not en Jean-Pierre besluiten alleen nog maar in een rechte lijn te lopen, dwars door alle huizen en tuinen heen.

Ondanks de geweldige personages weet de film niet anderhalf uur te boeien. Een spanningsboog is ver te zoeken. Als je een liefhebber bent van poëtische scènes en dialogen, is de film absoluut de moeite waard. Maar aan afdwalen is geen ontkomen aan.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.