Le Gamin au Vélo

Beoordeling:

Geplaatst: door Monique Schijff

Het kind met de fiets. De film doet je denken aan de Italiaanse filmklassieker Ladri di Biciclette (1948). In die film gaan vader en zoon op zoek naar de fietsendief, in Le Gamin au Vélo gaat zoon Cyril op zijn fiets op zoek naar zijn vader, die zijn zoon in een kindertehuis gestopt heeft en met de noorderzon vertrokken is. In 2011 won de film de Grand Prix van de jury op het Filmfestival in Cannes. De films van de Belgische regisseurs, de broers Jean-Pierre en Luc Dardenne, gaan altijd over een persoon met problemen en vaak staat het kind daarin centraal (The Son, 2002 en The Child, 2005). Daarop is deze film geen uitzondering.

De hoofdpersoon Cyril, een jongen van bijna twaalf jaar oud, wordt overtuigend neergezet door Thomas Doret. Je gelooft hem in zijn koppige zoektocht vol naïef ongeloof dat zijn vader hem echt niet in de steek kan hebben gelaten. Een keiharde klap voor de jongen wanneer dit wel zo blijkt te zijn. Cyril heeft niemand, maar gelukkig ontmoet hij tijdens zijn zoektocht de kapster Samantha (gespeeld door Cécile de France, oa. bekend uit Hereafter) die de jongen in de weekeinden in huis neemt en echt om hem geeft. Cyril gedraagt zich af en toe echt als een irritant pestjoch in het afreageren van zijn woede. Als kijker zou je hem af en toe een tik willen geven. Toch vergeef je het hem omdat je als kijker weet waarom hij het zo moeilijk heeft.

De film van de Belgische regisseurs is gefilmd in de stijl van cinema vérité. De film laat het verhaal zien, in plaats van het verhaal te vertellen. Het is objectief gefilmd, als een vlieg op de muur die meekijkt, zonder te oordelen of te interpreteren. Dat laten de regisseurs aan de kijker over. De jongen heeft een ingewikkeld probleem, maar het verhaal wordt in alle eenvoud verteld. De gebroeders Dardenne gebruiken eigenlijk nooit muziek in hun films. Maar in Le Gamin au Vélo wordt daar een uitzondering op gemaakt en wordt wel een muziekfragment gebruikt. Eentje met hele zware violen, om de gemoedstoestand van Cyril te kalmeren.

Wat de film zo goed maakt is de kunst van de regisseurs om zo'n moeilijk verhaal in alle eenvoud te vertellen. Er is ook veel wat we niet zien. We zien niet waarom Samantha hem in de weekeinden opvangt en er voor hem is. Ook krijgen we niet het verhaal van de vader van Cyril te zien, of de geschiedenis die vader en zoon samen hebben. Juist die objectieve momentopname en de drama in de film die nooit sentimenteel wordt, maken het een goede film. Een film die briljant is in zijn eenvoud en waarheidsgetrouwe weergave.

Trailer