Last Vegas

Beoordeling:

Geplaatst: door Martijn van Veen

Het lijkt een terugkerend thema in komedies dit jaar: ouderen die terugverlangen naar hun jeugd. Gary King (Simon Pegg) wilde in The World's End met zijn jeugdvrienden opnieuw een kroegentocht doen, Adam Sandler en kornuiten doen nog steeds kinderachtig in Grown Ups 2 en Vince Vaughn en Owen Wilson probeerden tussen de 20-jarige als stagaires bij Google een baan te krijgen in The Internship. Maar het kan nog gekker: Morgan Freeman, Robert de Niro, Michael Douglas en Kevin Kline - niet bepaald de minsten en voor het allereerst samen in een film - vieren in Last Vegas een vrijgezellenfeest in... juist, Las Vegas.

Billy (Michael Douglas) staat namelijk op het punt om te gaan trouwen met zijn veel jongere vriendin, maar wil met zijn jeugdvrienden nog één keer helemaal los gaan en hun gloriedagen herbeleven. Niet lang na aankomst in Sin City komen ze erachter dat hun vriendschap nogal is veranderd wanneer twee van hen (wederom) ruzie krijgen om een vrouw waar ze beiden verliefd op zijn.

De vergelijking met de succesvolle komedie The Hangover is al snel te maken: een groepje mannen in Las Vegas voor een vrijgezellenfeest en natuurlijk gaat alles een beetje mis. Morgan Freeman die teveel Red Bull drinkt, knokken in een discotheek en het kruis van LMFAO's Redfoo in het gezicht van Robert de Niro: bijna niets is te gek voor de vier heren. Soms schiet dat even uit de bocht en vraag je je eventjes af of je daadwerkelijk naar een kopie van The Hangover aan het kijken bent.

Maar je zou Last Vegas tekort doen door dat te zeggen. De film heeft een eigen gezicht en daarnaast is de dichtheid aan grappen (die vooral refereren aan ouderdom) hoog. Tevens hebben regisseur Jon Turteltaub (National Treasure) en scriptschrijver Dan Fogelman (Crazy, Stupid, Love) ervoor gezorgd dat de film het hart op de juiste plek heeft. Hilariteit wordt afgewisseld met mooie, ontroerende scènes, waarin vooral de relatie tussen vader Archie (Freeman) en zoon Ezra een brok in de keel oplevert. Zonder op zoetsappigheid te mikken weet het de juiste snaar te raken.

En het raken van die juiste snaar gebeurt vaker in de film. De chemie tussen de vier heren spat van het bioscoopscherm af en je ziet dat ze plezier hebben. Het is bijna onmogelijk om niet minstens een glimlach te krijgen van Last Vegas. Een lach en een traan liggen dichtbij, zonder te emotioneel of te flauw te worden. Je zou bijna hopen dat de oudere versie van The Wolfpack nog eens een bezoekje gaat brengen aan Las Vegas.

Trailer