La Piel Que Habito

Beoordeling:

door Monique Schijff

Geplaatst:

La Piel Que Habito, Genres: Drama, Thriller, Regie: Pedro Almodóvar, Acteurs: Antonio Banderas, Elena Anaya, Jan Cornet, Releasedatum: 17 november 2011, Speelduur: 117 minuten.

Recensie La Piel Que Habito

Mysterieus, bloedstollend en verknipt, maar ook beeldschoon en vermakelijk. Dat is La Piel Que Habito. Een schitterende film die begint als drama, verandert in een verhaal van horror en eindigt in een thriller. Vanaf de eerste scene weet Almodóvar de kijker nieuwsgierig te maken en te intrigeren. Waarom loopt de beeldschone Vera Cruz (Elena Anaya) in verknipte kleding rond en waarom staan er bewakingscamera’s op haar gericht? Wie is ze en hoe is ze daar terechtgekomen? Wat is haar relatie met de plastisch chirurg Robert Ledgard (Antonio Banderas), en wat wil hij van haar?

Ledgard heeft zijn vrouw verloren aan brandwonden. Dat is onoverkomelijk voor een plastisch chirurg van zijn kaliber, en dus stort hij zich op het ontwikkelen van een ontastbare huid. Zijn proefkonijn is de aantrekkelijke en mysterieuze Vera Cruz, die hij opgesloten houdt in één van de kamers in zijn riante villa. Zijn huishoudster Marilia (Marisa Paredes) zorgt voor haar, slaat haar gade via de bewakingscamera en lijkt het hele gebeuren niet vreemd te vinden.

Niet alleen de beeldschone Elena Anaya is een genot voor het oog, door de manier van filmen en de gebruikte camerastandpunten is elke scène dat. Almodóvar weet precies het juiste tempo te hanteren. Je krijgt als kijker de tijd om je ogen uit te kijken, maar niet zoveel tijd dat je je begint te vervelen. Elk shot is erg bedachtzaam samengesteld. De gebruikte filmstijl en het opbouwen van de suspense zijn duidelijk een (geslaagde) hommage aan Hitchcock.

Bij La Piel Que Habito zit je constant op het puntje van je stoel. Keer op keer worden we als kijker geconfronteerd met onverwachte gebeurtenissen. Zoals de komst van de criminele zoon van de huishoudster tijdens carnaval, gekleed in een opvallende panter-catsuit. Het hoogtepunt van de film is een enorm perverse en weerzinwekkende plottwist op ongeveer de helft van de film, wanneer er wordt teruggeblikt naar het verleden. Deze twist zorgt ervoor dat het verhaal voor zover je dat kende compleet omgedraaid wordt, en alles veranderd.

De gebruikte muziek, bestaande uit violen en piano gecomponeerd door Alberto Iglesias, stelt je als kijker ook niet gerust in deze wat ongemakkelijke en verontrustende film, maar past prachtig bij het verhaal. Gelukkig zorgt de subtiele, bijna onbedoelde zwarte humor voor wat lichtzinnigheid, al zou je daar bijna niet om durven lachen vanwege de achterliggende tragiek.

La Piel Que Habito bewijst dat je het zo gek en gestoord niet kunt bedenken of het is al door iemand anders bedacht. Misschien is de film niet voor iedereen weggelegd, maar zoals Hitchcock al zei: “It’s only a movie, dear.” In dit geval een briljante film waarin alles klopt, en die een absolute lust voor het oog is.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.