Jack The Giant Slayer

Beoordeling:

Geplaatst: door Roy van der Lee

Nu zo’n beetje alle superhelden hun eigen film hebben, zijn de sprookjesfiguren aan de beurt. Dat leverde tot nu toe veel dure, maar geen enkele goede film op. In tegenstelling tot Hans, Grietje, Roodkapje en Sneeuwwitje krijgt Jack de reuzendoder een familievriendelijke adaptatie zonder gothic-invloeden. Andere aanpak, zelfde resultaat. Ook Jack the Giant Slayer is geen beste film.

Het van oorsprong Engelse sprookje Jack the Giant Slayer lijkt op het bij ons veel bekendere Jaak en de bonenstaak. Boerenzoon Jack (Nicholas Hoult) is al zijn hele leven gefascineerd door de legende over koning Erik, die eeuwen geleden een leger van reuzen versloeg. Op een dag krijgt Jack een stel magische bonen in handen. Wanneer deze per ongeluk onder de vloer van zijn boerderij terechtkomen, groeit er een kilometers hoge bonenstaak die ook zijn huis meesleurt.

Klein probleempje: de avontuurlijke prinses Isabelle (Eleanor Tomlinson) was net op dat moment op de koffie en bevindt zich nu aan de andere kant van de staak. Samen met legeraanvoerder Elmont (Ewan McGregor) en een groepje soldaten trekt Jack er op uit om de prinses te redden. Isabelles verloofde Lord Roderick (Stanley Tucci) klimt ook mee naar boven, maar heeft heel andere plannen. Eenmaal aan de top wordt het gezelschap al snel gevangen genomen door een stel reuzen. Zij willen via de bonenstaak terug naar de aarde om daar hun lievelingsmaal te nuttigen: mensenvlees.

Dat alles is opgenomen in 3D en dat voegt voor de verandering eens écht wat toe. Tijdens de beklimming van de staak levert de extra dimensie mooie diepteshots op. De makers weerstaan daarnaast de verleiding om voor goedkope schrikeffecten tijdens elke actiescène een paar attributen op de kijker af te vuren.

Niet alleen de 3D-effecten zijn schaars, ook de actiescènes an sich. Bovendien zijn die stuk voor stuk zó voorspelbaar en eenvoudig dat ze nauwelijks voor spanning zorgen. De platte en eveneens voorspelbare romance tussen Jack en Isabelle gaat nog een stapje verder. De eerste kus van de tortelduifjes, tegen de achtergrond van een volle maan, wordt voorafgegaan door een grensverleggend irritante en clichématige speech van Jack. Om jeuk van te krijgen.

Gelukkig maakt de aanwezigheid van Ewan McGregor veel goed. De charmante Schot walst in elke gedeelde scène over jongelingen Hoult en Tomlinson heen. De enige sequens in de hele film die écht werkt, waarin McGregor door een van de reuzen tot worstenbroodje wordt verwerkt, komt ook volledig op zijn conto. Een groot contrast met de eendimensionale held die Hoult speelt. Mede door zijn houterige optreden komt Jack en daarmee de hele film nooit tot leven.

Voor regisseur Bryan Singer, eerder verantwoordelijk voor zo’n beetje het hele X-men-universum en het geniale The Usual Suspects, is een groot budget niet nieuw. Helaas maakt hij net als bij Superman Returns een aantal ongelukkige keuzes. Behalve de matige casting is ook de balans tussen echte en uit de computer gestampte beelden vaak zoek en zitten er ongemakkelijke tempowisselingen in de film.

Het is opvallend dat Jack The Giant Slayer alleen geschikt wordt geacht voor kijkers van twaalf jaar en ouder. Er zit wel wat geweld in de film, maar dat speelt zich grotendeels buiten beeld af. Door de rating loopt Singers film waarschijnlijk een groot deel van het beoogde publiek mis. Voor volwassen kijkers is ‘ie namelijk te voorspelbaar, zoet en plat.

Trailer