Jack And Jill

Beoordeling:

door Daan Snouck Hurgronje

Geplaatst:

Jack And Jill, Genre: Komedie, Regie: Dennis Dugan, Acteurs: Katie Holmes, Adam Sandler, Al Pacino, Releasedatum: 2 februari 2012, Speelduur: 90 minuten.

Recensie Jack And Jill

Adam Sandler heeft sinds zijn filmdebuut in de vroege jaren 90 al zoveel halfbakken, op één grap gebaseerde vehikels gemaakt dat je gerust van een eigen subgenre kan spreken. Ondanks overwegend negatief ontvangst halen zijn films ondertussen bakken met geld binnen. Hij wist criticasters echter de mond te snoeren met zijn overtuigende rollen in Punch Drunk Love en het recentere Funny People.

In die laatste titel speelt Sandler een succesvolle maar vervreemde komiek die door een heftige ziekte zijn leven wil beteren. Het zelfreflexieve verhaal, waarin hij eigenlijk gewoon zichzelf speelde, hintte naar een herboren Sandler. Eentje die wat meer buiten zijn eigen comfort zone treedt om zijn kunnen te tonen. In zijn nieuwste, Jack And Jill, keert de schoenmaker echter weer doodleuk terug naar zijn leest.

Sandler speelt Jack Sadelstein, een succesvol reclamefilmer en zorgzame gezinsman. Hij geeft echter ook gestalte aan diens tweelingszus Jill. Waar Jack een normaal personage is, is Jill echt een draak van een karakter. Luidruchtig, lomp en manipulerend, je snapt gelijk waarom Jack haar niet elk jaar rond de feestdagen over de vloer wil hebben. Als oplossing probeert hij haar aan de man te krijgen, maar Jill is zo afstotelijk dat daar natuurlijk niks van terecht komt.

Wanneer Jack probeert Al Pacino voor een reclamespotje te strikken valt deze als een blok voor Jill. Zij moet echter niks van zijn avances weten waardoor hij op zijn beurt niet mee wil werken aan Jacks campagne. Het is vervolgens aan Jack, al dan niet verkleed als zijn zus, om Pacino in te palmen zodat hij de klus wil doen. Het verdere verloop laat zich raden.

Dit zou nog best te pruimen zijn, ware het niet dat Sandler en de zijnen zich er wel heel makkelijk vanaf hebben gemaakt. Afgedankte grappen moeten een concept ondersteunen dat bij voorbaat al geforceerd was. De centrale grap - Sandler als vrouw - is tergend lui uitgewerkt. Jill zit vol afgezaagde Joodse trekjes en is zo dom en fysiek afstotend dat enige sympathie voor haar onmogelijk gemaakt wordt. Elke scène waar zij niet in zit, is een verademing. Daarbij komt nog dat door alle mislukte pogingen om enige humor te vinden in het uitgangspunt, je simpelweg een man in een jurk blijft zien.

Enig lichtpuntje van deze aanfluiting is dat weer eens duidelijk wordt wat een goed acteur Al Pacino nog steeds is. Na een recente run van weinig opzienbarende films laat hij - ironisch genoeg in een film waarin hij zichzelf speelt - zien dat hij nog steeds meetelt. Zijn waardigheid blijft intact en Pacino weet de paar lachers die de film rijk is, op zijn hand te krijgen. Maar verder voelt Jack And Jill als niet meer dan een mislukte, tot filmlengte uitgerekte Saturday Night Live sketch. Kluchtig geklungel van de onderste plank.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.