Infiltrant

Beoordeling:

Geplaatst: door Erik van Gemert

Wanneer een pas aan de Nederlandse Filmacademie afgestudeerde regisseur een Gouden Kalf winnaar voor een hoofdrol kan strikken, liggen de verwachtingen meteen hoog. Shariff Korvers debuutfilm Infiltrant voldoet enigszins aan die verwachtingen, maar laat toch ook veel te wensen over. De misdaadthriller zit vol met onduidelijkheden waardoor de bedoelde boodschap niet helemaal overkomt.

In Infiltrant speelt Nasrdin Dchar (Rabat, Wolf) de Nederlands-Marokkaanse politieagent Samir, afgekort Sam. In het begin van de film wordt hij geschorst omdat hij zich fysiek laat gaan op een man die zijn vrouw mishandelt. De precieze reden waarom hij dat deed wordt echter niet duidelijk. Tijdens zijn schorsing wordt hij benaderd door Nelleke de Vries (Betty Schuurmans), wiens functie ook niet helemaal bekend wordt, voor een undercovermissie. Hij moet infiltreren in een Marokkaanse drugsfamilie.

Sam gaat vervolgens door het leven als de makelaar Said, die net een zaak in Amsterdam heeft geopend. Abdel (Walid Benmbarek) en Bourhim (Rachid 'Appa' el Ghazaoui) uit de drugsfamilie komen bij hem om te zoeken naar een woning voor een wietplantage. Ze komen naar hem omdat hij een ‘broeder’ is en daarom beter te vertrouwen. Het lukt Sam uiteindelijk om hun vertrouwen te winnen en hij komt steeds dichter bij de familie te staan.

Op dat moment overkomt hem iets. Hij merkt dat hij zich thuis begint te voelen bij de Marokkanen. Ondertussen verloopt het contact met de politie steeds stroever en in een uit het niets komende scène begint hij ook tegen zijn moeder te schreeuwen, waarvoor de reden wederom onduidelijk is. In een spannend eind moet vervolgens hij kiezen tussen de familie en de politie.

Intiltrant is op zich een prima misdaadthriller, met genoeg opbouw tot een spannende en heftige climax. Het schort echter (te) erg aan de details in het verhaal. Te vaak moet je je afvragen waarom een personage op een bepaalde manier reageert, in plaats van dat dat zonder erbij na te denken duidelijk is. Bovendien worden de verhoudingen binnen de politie en ook binnen de familie totaal niet duidelijk. Hierdoor is het in eerste instantie lastig om je in te leven in de film, maar naarmate het eind dichterbij komt, lukt dat toch beter.

Het grootste probleem ligt hem erin dat Korver deze film niet alleen als misdaadthriller bedoeld had, maar hij wilde een idee geven welke moeilijkheden iemand met een dubbele nationaliteit tegen kan komen. Dit lukt wel enigszins, maar wat hij nog vooral doet is sympathie wekken voor een Marokkaanse drugsfamilie. Terwijl deze, hoe je het ook wendt of keert, gewoon bestaat uit criminelen.

Hij probeert zijn boodschap op een verkeerde manier over te brengen. Het is nu nog net geen verheerlijking van het criminele circuit in Amsterdam en een aanklacht tegen de politie. Dit lijkt toch voor zijn gewilde doelgroep van jonge Marokkaanse Nederlanders een vrij dubieuze boodschap. Misschien had Korver voor die boodschap toch beter de keuze voor een ander verhaal kunnen maken.

Trailer