I'm Not A F**king Princess

Beoordeling:

Geplaatst: door Julia Nolet

Wat als je een elfjarig meisje bent en je moeder je "in de naam van de kunst" naakt laat fotograferen, en vervolgens die foto’s zonder gêne verkoopt. I’m Not A F**king Princess vertelt het waargebeurde verhaal van Franse fotografe Irina Ionesco, die in de jaren '70 erotische foto’s maakte van haar 11-jarige dochtertje Eva. De dochter, Eva Ionesco, schreef het scenario voor deze bijzondere, maar niet altijd overtuigende film.

In de verfilming van Eva’s levensverhaal zijn de namen van Irina en Eva vervangen door Hanah (Isabelle Huppert) en Violetta (Anamaria Vartolomei). Hysterische moeder Hanah leeft een wild kunstenaarsleven en terwijl zij de mannen en kunstenaars achterna holt, woont Violetta bij haar oma. Aanvankelijk kan Violetta op weinig moederliefde rekenen, totdat Hanah erachter komt hoe fotogeniek haar dochter is. En wanneer Hanah bij wijze van nieuw kunstproject de erotiekfotografie in gaat, besluit ze haar jonge dochter daarin mee te trekken. Violetta is vanaf dan geen meisje van elf meer, maar wordt door haar moeder behandelt als een volwassen vrouw. Met een jaren oudere man zoenen voor een fotoshoot? Volgens haar moeder moet Violetta daar niet over zeuren.

De relatie tussen Hanah en Violetta is bijzonder en op zijn zachtst gezegd gek en ongezond. Hanah maakt van Violetta een prinsesje en laat haar dochter in de meest extravagante jaren ’20 kostuums naar school gaan. Er is zelfs een scène waarin Violetta op het schoolplein staat en Hanah haar dochter voor het oog van de school de kleren van het lijfje trekt om haar een sexier outfit aan te laten trekken.

Het is interessant om te zien hoe het leven van Violetta/Eva zich ontwikkelt na zo’n opvoeding. Een klein meisje is nog zo gevoelig en maakbaar dat haar relatie met haar moeder haar ongetwijfeld voor het leven hebben getekend, je voelt de boosheid bijna in het scenario. Maar behalve dat gegeven, is er niet zoveel goed aan I’m Not A F**cking Princess. Het acteerwerk, behalve soms dat van Varolomei, is niet om naar huis te schrijven. Soms voelt het of je naar een slecht gerepeteerd maar goedbedoeld schooltoneelstuk zit te kijken.

Ook dramatische gebeurtenissen werken vaker op de lachspieren dan op andere emoties. Wanneer oma ergens halverwege de film overlijdt en plotsklaps met een streepje rode schmink uit haar mond langgestrekt op straat ligt, staat het grinniken je nader dan het huilen. Maar qua styling is de film prachtig. De overdaad aan jaren ’20 outfits is een streling voor het oog. Maar of je daar bijna twee uur naar wilt kijken?

Trailer