Il Grande Sogno

Beoordeling:

door Eke Bosman

Geplaatst:

Il Grande Sogno, Genre: Drama, Regie: Michele Placido, Acteurs: Riccardo Scamarcio, Jasmine Trinca, Luca Argentero, Releasedatum: 14 juli 2011, Speelduur: 101 minuten.

Recensie Il Grande Sogno

We mogen blij zijn dat we niet in het jaar 1968 leven. De Vietnamoorlog, spanningen in de maatschappij, de Koude Oorlog. Daar word je niet vrolijk van. We mogen blij zijn dat we niet in het jaar 1968 leven, waar Rome toneel staat voor linkse arbeiders- en studentenopstanden. Waarschijnlijk weet je niet wat er allemaal toen precies is gebeurd, in het land van de pizza's en spaghetti's. Nou, de film Il Grande Sogno van acteur en regisseur Michele Placido brengt dat stukje moderne geschiedenis van Italië met liefde in beeld.

Met de nadruk op liefde, aangezien Placido niet alleen een geschiedenisles wil geven. Ook de liefde staat centraal. De liefde tussen de bloedmooie Laura, gespeeld door Jasmine Trinca, en Nicola, gespeeld door de aantrekkelijke Riccardo Scamarcio. Laura is een studente die de leeftijd heeft om te twijfelen over haar leven, de maatschappij en vele andere dingen. Ze worstelt in die situatie, terwijl haar ouders er niets van snappen en haar dus niet kunnen helpen. Typerend is de scene aan tafel, waar de vader achter Laura's linkse opvattingen over de maatschappij komt.

Hetzelfde ondergaat Nicola. Maar dan in een totaal andere situatie. Nicola is politieagent en houdt ontzettend veel van toneel. Die twee kenmerken zijn tegenstrijdig. Toneel is communistisch, volgens de Italianen. Liever wil Nicola acteur worden, maar het kan niet anders. Op een dag mag hij als infiltreerder de universiteit van Rome binnen gaan, om zo achter de plannen van de jonge 'revolutionairen' zien te komen.

Maar ja, daar ontmoet Nicola de prachtige Laura. Hij wordt verliefd. Maar hij is een undercoveragent. Een kant kiezen lukt niet; beiden kunnen fataal zijn. Nicola worstelt echter niet met die gedachte en denkt dat het allemaal wel goed zou komen. Hoopt hij.

Wat Michele Placido goed weet neer te zetten zijn de emoties van de hoofdrolspelers. Niet alleen Jasmine Trinca en Riccardo Scamarcio, maar ook Marco Iermanò, die Laura's broer Andrea speelt, speelt een ontzettende goede rol. De onzekerheid, angst maar ook de vastberadenheid merk je goed in de personages. En ja, de liefde tussen Laura en Riccardo – vooral daar merk je hoe goed Laura wordt gespeeld door Trinca.

Het is alleen jammer dat het verhaal ontzettend goed, sterk begint, maar ontzettend afgeraffeld eindigt. Het lijkt alsof Placido een deadline moest halen, aangezien het einde met de seconde onduidelijker werd. Vragen die niet beantwoord kunnen worden. Vragen die ineens ontstaan. Waarom dit, waarom dat?

Het is oh zo jammer. Terwijl de muziek fascinerend is, de Vespa's en alle andere typische Italiaanse dingen, een lust voor het oog zijn, weet het verhaal steeds minder te overtuigen. Terwijl het oh zo mooi begon, moet het zo onduidelijk eindigen. Terwijl de credits voorbijkomen, zul je nog verbaasd kijken. En dat is, opnieuw, jammer.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.