Horns

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

Voor volwassen geworden kindsterretjes zijn er verschillende manieren om van je gladgestreken imago af te komen. Waar bijvoorbeeld voormalig Disney-prinsesje Miley Cyrus haar geregisseerde jeugd krampachtig probeert te compenseren door in naam van vrijgevochten feminisme als een tochtige stripper over podia te kronkelen, pakt gewezen tovenaarsleerling Daniel Radcliffe het een stuk waardiger aan.

Alsof een stijve Britse gentleman in spookhuisfilm The Woman In Black en de homoseksuele Beat-schrijver Alan Ginsberg in Kill Your Darlings nog niet genoeg duidelijk maakten dat hij meer wil zijn dan dat schattige knulletje op z'n bezemsteel, transformeert Radcliffe in zijn derde post-Potterfilm (hij hoofdrolde ná Horns ook in What If trouwens) letterlijk van knuffelbare goedzak tot de duivel zelve.

Horns is de verfilming van Joe Hill's gelijknamige roman en vertelt het verhaal van Ig Perrish (Radcliffe), een alledaagse twintiger die niets liever wil dan trouwen met zijn jeugdliefde Merrin (Juno Temple). Wanneer zij op een dag verkracht en vermoord in het bos wordt gevonden wijzen de schaarse aanwijzingen er echter op dat hij de dader is. Concreet bewijs blijft uit, maar voor het rustieke houthakkersstadje waar hij zijn hele leven woont is de zaak al geklaard. Het maakt niemand wat uit dat hij zojuist de liefde van zijn leven verloren heeft.

We maken kennis met Ig wanneer hij ondertussen op zijn werk op non-actief is gesteld en zelfs zijn familie moeite heeft nog in zijn onschuld te geloven. Nadat hij 's nachts op de plaats delict in een dronken manie alles en iedereen uit zijn omgeving (inclusief God) hardop vervloekt heeft wordt hij de volgende ochtend wakker met twee hoorns op zijn voorhoofd.

Naast het feit dat niemand zijn nieuwe lichaamsdelen echt door lijkt te hebben, komt hij er al snel achter dat mensen hem nu zonder enige filter hun gedachten vertellen en al hun inhibities laten varen. Hij besluit deze nieuwe gave te gebruiken om zijn onschuld te bewijzen en voor eens en altijd de waarheid te achterhalen. Hoe meer hij uitvogelt over het lot van zijn geliefde, hoe meer hij zich op zijn gemak begint te voelen met zijn nieuwe identiteit.

Ook Radcliffe zelf straalt van zelfverzekerdheid in Horns en het is duidelijk wat hem zo aantrok in de rol van Ig. Van ongegeneerde romanticus via getroubleerde paria tot manipulerende cynicus en weer terug, een geschiktere vitrine om je kunnen te etaleren kan je je als jonge-acteur-met-bewijsdrang bijna niet wensen. De cast wordt verder bevolkt door jong talent als Max Minghella (The Ides Of March) en ouwe bijrolrotten als James Remar (TV serie Dexter), die vakkundig maar verder weinig opzienbarend tegenspel bieden.

Ook regisseur Alexandre Aja omarmt de veelzijdigheid van het verhaal en laat zich na een een trilogie van vermakelijke maar plichtmatige horror-remakes (The Hills Have Eyes, Mirrors en Piranha 3D) weer van een wat meer eigenzinnige kant zien. Horns biedt de gravitas van The Crow en Bram Stoker's Dracula maar vindt door middel van een opgebroken vertelstijl met lange flashbacks, zwarte humor en goed toegepaste bloederigheid zijn eigen toon.

Deze genre mash-up mag dan wel compleet van deze tijd zijn, het legt ook gelijk de vinger op de zwakke plek. Horns is een typisch geval van twaalf ambachten, dertien ongelukken: de film wordt ondanks zijn ambities en mooie plaatjes nergens echt spannend of eng. Het goed uitgewerkte centrale thema van gedoemde liefde houdt de film echter ruimschoots overeind, ook al wordt tijdens de groteske slotakte venijnigheid ingeruild voor voorspelbaarheid.

Trailer