Het Leven Volgens Nino

Beoordeling:

Geplaatst: door Jochem Geerdink

Niet voor het eerst levert Simone van Dusseldorp een werkstuk af waarin dieren kunnen praten, denk bijvoorbeeld aan televisieserie Otje van een jaar of vijftien geleden. In Het Leven Volgens Nino is het de achtjarige naamgever van de film die bij zijn konijn Bobby troost vindt na een ingrijpende gebeurtenis.

Het is groot feest in huize Van Doorn, want het is de verjaardag van het jongste familielid. Terwijl Nino (Rohan Timmermans) nog in bed ligt, is vader Bruno (Koen De Graeve) bezig met het ophangen van de slingers en komen moeder Marla (Rifka Lodeizen) en broer Lucas (Arend Bouwmeester) aangesneld met Nino's verjaardagscadeau.

Geen hond zoals hij hoopte, maar een konijn dat de naam Bobby meekrijgt. Ondanks die lichte domper is de verjaardag van Nino een groot feest. De vrolijkheid tijdens de scène waarin pa en ma dansen op The Lovecats van The Cure spat werkelijk van het scherm. Al snel is het gedaan met de pret wanneer Marla diezelfde avond onderweg naar de snackbar bij een verkeersongeval om het leven komt. 

Na de begrafenis maakt Het Leven Volgens Nino een sprong van bijna een jaar, naar Nino's volgende verjaardag. Je herkent het huis van de Van Doorntjes haast niet meer terug. Het is er een enorme klerezooi, de slingers van een jaar eerder hangen er verwaarloosd bij en Nino woont in een tentje in de tuin. Vader Bruno is in een depressie gestort, terwijl Lucas vaak hele nachten met foute vrienden op straat rondhangt.

Wanneer Nino zijn broer tijdens één van die nachtelijke avontuurtjes stiekem volgt, blijkt hij daarna ineens met dieren te kunnen praten. Vooral in zijn fantasie natuurlijk, maar het brengt wel gelijk iets meer vaart in de film. Waar Nino niet langer kan rekenen op de steun van zijn vader en broer, vindt hij troost bij konijn Bobby (stem van cabaretier Ronald Goedemondt).

Het Leven Volgens Nino is duidelijk met heel veel liefde gemaakt, maar verzuipt uiteindelijk toch wat in zijn eigen ongeloofwaardigheid. Niet eens zozeer door de pratende dieren, dat is natuurlijk vooral in de fantasie van de hoofdrolspeler. Nee, het feit dat Nino al een jaar thuis kan zijn voordat er eens een keer iemand van Jeugdzorg - en dan ook nog eens doordat Nino zelf met de politie heeft gebeld! - polshoogte komt nemen gaat er maar moeilijk in. En dat de ernstig getraumatiseerde en getormenteerde vader Bruno er na één stevig gesprek met de jeugdzorgmedewerker (Sieger Sloot) alweer helemaal bovenop is, is weinig aannemelijk.

Dat leidt behoorlijk af van waar de film in essentie over gaat, namelijk de verwerking van een groot drama door een achtjarige jongen. Een jongen die op bijzonder overtuigende wijze gestalte wordt gegeven door Timmermans, iemand waar we vast nog veel van gaan horen. De scènes met hem alleen zijn bijzonder sterk en vooral naturel, terwijl de toon van de film - triest zonder zielig te worden - verder dik in orde is. Alleen jammer dat Van Dusseldorp en scenariste Urszula Antoniak soms wat kort door de bocht gaan.

Trailer