Her

Het plaatsen van een mening in de inleiding van een recensie is vaak een zwaktebod. Bouw spanning op, verras je lezers, laat ze niet direct weten wat je van de film vindt. Maar nu kan ik niet anders. Ik heb mezelf proberen te bedwingen, maar het is niet gelukt. Her van regisseur Spike Jonze is een sublieme film geworden, waaraan alles klopt.

In Her worstelt Theodore Twombly (opnieuw een prachtige rol van Joaquin Phoenix) met zijn stukgelopen huwelijk. Op het werk gaat het hem een stuk beter af. In het Los Angeles van de nabije toekomst is Theodore ghostwriter. Mensen die zelf geen inspiratie hebben maar toch een brief naar een geliefde willen sturen, kunnen bij hem terecht. Door zijn gevoeligheid en inlevingsvermogen kan hij zich goed in de klanten verplaatsen, waardoor het schrijven van dit soort liefdevolle brieven voor hem een koud kunstje is.

Maar zo goed als zijn werk hem afgaat, zo slecht gaat het op relationeel vlak. Theodore worstelt dus met zijn huwelijk en de geslaagde dates zijn op een halve hand te tellen. Want alhoewel hij officieel nog getrouwd is met Catherine (Rooney Mara), hebben ze elkaar al een jaar niet meer gezien. Om zijn eenzaamheid een beetje te temmen, koopt hij een nieuw soort computersysteem die op basis van je eigen voorkeuren en leven een eigen identiteit weet te creëren.

En laat deze nieuwe digitale ordeschepper nu net de zwoel pratende Scarlett Johansson zijn of in ieder geval haar stem, want Johannsson is in Her fysiek alleen offscreen aanwezig. We horen haar de hele film alleen maar praten. Ze heeft dus alleen haar stem om de kijkers qua acteren te imponeren, dus het is extra knap dat dit toch zo goed lukt. Ze speelt het personage Barbara en het is haar taak om het leven van Theodore zo makkelijk mogelijk te laten verlopen. Ze organiseert zijn mailtjes, wijst hem op z’n afspraken, checkt de spelling van zijn brieven.

Maar naar verloop van tijd begint Theodore gevoelens te krijgen voor de erg menselijk klinkende Samantha en op haar beurt ontwikkelt ook zij zich tot een vrouw die dan wel geen lichaam heeft, maar wel degelijk menselijke eigenschappen als geestigheid, inlevingsvermogen en sociale intelligentie. Ze krijgen zelfs iets dat op een relatie lijkt. Door middel van een soort telefoon kan Samantha ook alles zien wat ze beleven op hun uitstapjes. Uiteindelijk bloeit Theodore helemaal op, omdat zij hem op een nieuwe manier naar dezelfde wereld laat kijken.

Qua sfeer en thematiek doet de film af en toe denken aan Lost In Translation, toevalligerwijs ook met een hoofdrol voor Johansson. We zien in beide films de eenzame hoofdpersonen verdrinken in een grote stad. Het personage Samantha lijkt dan weer losjes gebaseerd op het iconische personage Hal 9000 uit 2001: A Space Odyssey, tevens een computersysteem met menselijke trekjes.

Spike Jonze is erin geslaagd om met Her een prachtig portret te maken over liefde in de moderne digitale wereld. Kan je verliefd worden op een computerstem? Wat zijn de reacties van de buitenwereld hierop en zouden deze reacties moeten uitmaken? Kan geestelijke intimiteit soms belangrijker zijn dan lichamelijke? Het zijn maar een aantal belangrijke vragen die Jonze lijkt op te werpen.

Concluderend kunnen we stellen dat de acteerprestaties (Phoenix en Johansson), de sfeer, de cinematografie (verzorgd door onze landgenoot Hoyte van Hoytema) en de muziek (Arcade Fire) één organisch geheel vormen dat je emotioneel laat sidderen van blijdschap en waardoor je je weer herinnert waarom film zo’n prachtig medium is.

Het warme kleurenpalet dat Van Hoytema gebruikt, voelt als een deken die je bescherming biedt tegen alle slechte dingen in het leven. Natuurlijk bestaat er eenzaamheid en natuurlijk gaan relaties soms uit. Maar blijf niet steken in bitterheid, hoe moeilijk dat soms ook is.

Trailer