Hasta La Vista

Beoordeling:

door Danny van Schooten

Geplaatst:

Hasta La Vista, Genre: Komedie, Regie: Geoffrey Enthoven, Acteurs: Tom Audenaert, Gilles de Schryver, Robrecht Vanden Thoren, Releasedatum: 24 november 2011, Speelduur: 115 minuten.

Recensie Hasta La Vista

De vrouwtjes. Ze zijn een geliefd onderwerp onder filmmakers. De Vlaamse film Hasta la Vista laat zijn licht maar weer eens schijnen over dit onvolprezen thema. Deze film gaat echter niet over hoe vrouwen mannen de domste dingen kunnen laten doen, ze uit verliefdheid zo mak als een lammetje krijgen of hoe wij ons als een klein kind uitsloven om een beetje indruk te maken. De vrouwen in Hasta la Vista zijn de ultieme inspiratiebron om alles uit het leven te halen en ons dingen laten doen waar we niet toe in staat leken. En hij gaat ook over seks.

Phillip, Lars en Josef zijn drie bevriende gehandicapten. Phillip is bijna volledig verlamd, Lars lijdt aan kanker waardoor hij in een rolstoel is beland en Josef is slechtziend. Alle drie zijn ze vanwege hun fysieke beperkingen hun hele leven afhankelijk zijn geweest van hun ouders. Maar dat is naar eigen zeggen lang niet het ergste. Alle drie hebben ze nog nooit mogen ervaren hoe het is om door een vrouw aangeraakt te worden, hun eigen moeders uitgezonderd. Daar moet verandering in komen en snel, want Lars heeft niet lang meer te leven.

Phillip heeft gehoord dat er een bordeel is in Spanje waar ‘mensen zoals zij’ terecht kunnen. Buiten het weten van hun ouders om regelen ze vervoer, maken ze hotelreserveringen en weten ze zelfs een verzorger te regelen met een hypermodern busje die hen in de gaten kan houden, maar ook begrip heeft voor de situatie. Onder het motto ‘seks geneest kanker’ vertrekken ze zodoende naar hun beloofde paradijs en evolueert Hasta la Vista vanaf dat moment in een klassieke roadmovie.

Maar zo perfect als de voorbereiding was, begint de reis als een ware nachtmerrie. Hun verzorger haakt op het laatste moment af. Als zijn vervanger krijgen ze Claude. En Claude is geen man, maar een zeer forse vrouw. En in plaats van het super-de-luxe busje met hydraulische lift voor hun rolstoelen moeten ze het doen met een oude krakkemikkige wagen. Claude spreekt ook alleen Frans, wat vooral Phillip als een vrijbrief beschouwt om haar in het Nederlands uit te schelden.

Gaandeweg lijkt dat allemaal niet zoveel uit te maken. De drie vullen elkaar perfect aan. Als de verlamde Phillip in bed moet worden gelegd, tilt de slechtziende Josef hem uit zijn rolstoel. Maar Josef moet op zijn beurt weer door de anderen worden geholpen om van het uitzicht te genieten. Dat maakt het des te tragischer dat de dood continu dreigend boven hun vriend Lars hangt.

Zoals in elke goede roadmovie is de reis veel belangrijker dan de bestemming. En Hasta la Vista is een hele fijne reis. De drie hoofdpersonen moeten allemaal iets doen wat ze nooit eerder hebben gedaan. Daar is, zeker in hun situatie, lef voor nodig. De film laat zien dat wanneer we echt ergens van dromen, geen enkele handicap tegen onze geest is opgewassen.

Dat maakt het moeilijk om de film zonder bewondering uit te kijken. Hasta la Vista is af en toe diep ontroerend, maar is misschien wel één van de leukste komedies van het jaar. De gehandicapte personages hebben geen medelijden met zichzelf en voelen zich door de reis bevrijd. Daardoor staan ze weer positief in het leven en maken ze net zoals elke vriendengroep weer grappen over wie de grootste penis heeft.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.