Guardians of the Galaxy Vol. 2

The Guardians Of The Galaxy, de gedoodverfde buitenbeentjes van Marvel's Cinematic Universe, zijn terug voor hun tweede avontuur. Doordat ze in het eerste deel het heelal van een zekere ondergang gered hebben, zijn Star-Lord Peter Quill (Chris Pratt), Rocket Raccoon (Bradley Cooper), Groot (Vin Diesel), Gamora (Zoe Saldana) en Drax The Destroyer (Dave Bautista) van gezochte huurlingen naar gewilde helden gepromoveerd.

Guardians of the Galaxy Vol. 2 wordt afgetrapt door Rocket Raccoon die, na een geklaarde klus voor de hoogbegaafde maar arrogante Sovereign People, uit onmin (en gewoonte) wat extra handelswaar meepikt. Hij wordt gesnapt en voor ze goed en wel van de planeet af zijn zijn de Guardians alweer gezochte criminelen en moeten ze vluchten voor hun leven. Vlak voordat ze overmeesterd dreigen te worden door de vijandelijke armada, worden ze echter gered door een mysterieuze eenling.

Deze Ego (Kurt Russel) blijkt een Celestial te zijn, een kosmisch oer-wezen. Zonder er doekjes om te winden introduceert hij zich als Quills vader en neemt hen mee naar zijn thuisplaneet. Ego had Quills moeder verlaten toen ze op haar sterfbed lag, dus hij heeft nogal wat uit te leggen aan zijn zoon. Ondertussen hebben de Sovereign People een beloning uitgeloofd voor het vangen van de Guardians.

Quills voormalige piratenbaas/surrogaat-vader Yondu (Michael Rooker) voelt zich geroepen zijn gehavende reputatie op te krikken, en ook Gamora's wraakzuchtige cyborg-zus Nebula (Karen Gillan) ziet haar kans schoon om hun rivaliteit voor eens en altijd te beslechten. Het is natuurlijk slechts een kwestie van tijd voordat al deze persoonlijke vendetta's samenkomen en geheel in stijl uitgevochten worden.

Met het eerste deel wist regisseur/schrijver James Gunn, auteur van eigenzinnige lowbudget genrefilms Sliver en Super, een half vergeten cultstrip liefdevol te vertalen naar succesvolle mainstream blockbuster. Passend binnen de Marvel canon (Gamora is de dochter van Thanos, de opper-opperschurk die al sinds de eerste Thor-film zijn schaduw over het MCU werpt), maar verder helemaal zijn eigen ding. Een swingende space opera die meer gemeen had met Tarantino dan George Lucas, vol zelfbewuste knipogen en ludiek gebruik van eigentijdse popmuziek.

Het onderliggende verhaal, een groep eigengereide misfits met botsende ego's die hun geschillen bij moeten leggen om de wereld te redden, was echter weinig meer dan een herhaling van het plot van The Avengers van twee jaar eerder. Ondanks de frisse invulling, miste Guardians Of The Galaxy een echt eigen gezicht en wat gewicht. Een goed vervolg borduurt voort op het voorafgaande terwijl tegelijkertijd herhaling vermeden wordt. Nu met dit tweede deel de verrassing er af is, is het Gunn gelukt zijn passieproject van wat broodnodige diepgang te voorzien?

Ja en nee. Nu het MCU na Captain America: Civil War vol gas afstoomt op de langverwachte confrontatie tussen de Avengers en Thanos (in Avengers: Infinity War, gepland voor mei volgend jaar) en de Guardians daar een sleutelrol in spelen, zou je verwachten dat Vol. 2 een volwaardige stap die kant op zou zijn. Maar Gunn schakelt hier juist terug en kiest voor een vrijwel op zichzelf staand avontuur. Met nauwelijks tot geen verwijzingen naar de beruchte Infinity Stones die de spil vormen van het overkoepelende verhaal, ligt de focus hier op de onderlinge verwikkelingen binnen het team.

Familie is het sleutelwoord hier. De helden zijn op elkaar aangewezen, maar elk lid heeft wel wat persoonlijke trauma's die overwonnen moeten worden voordat ze een functionele eenheid kunnen vormen. Zo heeft de sociopathische Rocket duidelijk moeite zijn collega's te vertrouwens, merkt de geindoctrineerde killer Gamora dat ze ook gevoelens kan hebben en worstelt Star-Lord met de nodige daddy-issues.

Dat al deze soapy zelfreflectie gepaard gaat met het nodige vermakelijk gekissebis en bombastisch CG spektakel kan helaas niet verbloemen dat ook dit vervolg helaas net boven zijn gewichtsklasse speelt. Alsof hij dit zelf ook weet, zet Gunn vanaf het begin alle cilinders open. De stijlmiddelen die het eerste deel tot een succes maakten worden hier net even iets te krampachtig ingezet om te scoren.

Het zelfbewuste gebruik van aardse popmuziek en de sarcastische humor zijn vermakelijk maar ondermijnen het al overdreven benadrukte familiedrama. De kinetische actiescènes gaan te lang door en maken nergens echt indruk. Dit alles wordt, naarmate het magere verhaal zich ambachtelijk naar de te verwachten grootse climax toewerkt, jammer genoeg steeds vermoeiender.

In zijn drang zijn film te onderscheiden binnen de MCU stuurt James Gunn dit vervolg enigszins op een identiteitscrisis af. Met zijn overvolle cast, geforceerde nadruk op familie en zijn eindeloze, bovenmenselijke actiescènes voelt Guardians Of The Galaxy Vol. 2 meer aan als de comicbookversie van Fast & The Furious, dan een volwaardig nieuw hoofdstuk in de Avengers saga. Vakkundig gemaakt en vermakelijk, maar uiteindelijk te vergankelijk voor een blijvende indruk.

Trailer