G.I. Joe: Retaliation

Beoordeling:

Geplaatst: door Daan Snouck Hur...

Na G.I. Joe: The Rise Of Cobra dachten de Joe's de opmars van Cobra gestuit te hebben door de overmeesterde Cobra Commander en rechterhand Destro heel diep onder de grond weg te stoppen. 

Ze hadden echter geen rekening gehouden met plan B van de sluwe Commander: vermommingsmeester Zartan overmeesterde de president van de Verenigde Staten en nam zijn plaats in. Als we de Joe's na vier jaar weer treffen in G.I. Joe: Retaliation hebben zij dan ook geen idee dat zij eigenlijk al jaren indirect opereren onder bevel van Cobra.

Wanneer Duke (Channing Tatum) met zijn maat Roadblock (Dwayne Johnson) en hun team naar Pakistan gestuurd worden om een kernkop te bergen vermoeden zij dan ook geen adders onder het gras en doen netjes hun werk. Als vervolgens echter praktisch hun hele team afgeslacht wordt in een hinderlaag wordt het duidelijk dat er iets niet pluis is. De drie overlevende Joe's vinden hun weg terug naar de V.S. en zijn genoodzaakt hulp te zoeken bij de oprichter van het G.I. Joe broederschap, de gepensioneerde Generaal Colton (Bruce Willis).

Cobra Commander (dit keer niet gespeeld door onze Man Van Het Jaar Joseph Gordon Levitt) weet te ontsnappen uit zijn ondergrondse gevangenis en krijgt al snel alle wereldleiders onder de duim met een nieuw superwapen. Het is nu aan de Joe's om wederom de wereld te redden van Cobra overheersing.

Hoewel Rise universeel afgekraakt werd was het een financieel succes. Een sequel kon dus niet uitblijven, maar met het aantrekken van een nieuwe regisseur (Step Up 2's Jon M. Chu), de schrijvers van het geslaagde Zombieland (Rhett Reese en Paul Wernick) en zelfbenoemd 'franchise viagra' Dwayne 'The Rock' Johnson leek het er op dat de studio in ieder geval probeerde de boel te verbeteren. Of dit gelukt is hangt geheel af van wat je als kijker verwacht van een film gebaseerd op een speelgoedlijn.

Retaliation is beduidend beter dan dan het eerste deel. Dit keer geen vertragende backstories of afleidende amoreuze ontwikkelingen maar een strakke focus op het plot. Schrijvers Reese en Wernick weten de individuele Joe's dit keer wat meer uit te diepen door middel van scherpere en minder uitleggerige dialogen, maar worstelen met het volstrekt eendimensionale karakter van het bronmateriaal. Goed is goed, en slecht is nou eenmaal slecht in het G.I. Joe universum, met als gevolg dat enige spanning of verrassing uitblijft.

Ook hadden de schrijvers wel wat dieper in de onmetelijke canon van de franchise kunnen duiken voor wat interessantere personages. Naast Roadblock, Ray Stevenson's Firefly en ninja's Storm Shadow en Snake Eyes zijn er namelijk bar weinig echt iconische Joe's of Cobra's te zien. Ieder individu hoort zijn eigen specialiteit te hebben, maar hier is het gros van de personages jammer genoeg gereduceerd tot doorsnee ijzervreters. Met een dosis generieke, weinig beklijvende aktiescènes tot gevolg.

Het helpt ook niet dat regisseur Chu geen goede balans kan vinden tussen de speelgoedorigine van G.I. Joe en realistisch geweld in de speelfilmversie. Er lijkt geen filosofie te zitten achter wie er mag blijven leven en wie er op een al dan niet flitsende wijze overhoop geschoten wordt. Je kan je als kijker afvragen waarom Cobra Commander uberhaupt nog leeft na deel één, maar van een paar handlangers meer of minder kijkt niemand op.

Niemand vraagt om speelgoedverfilmingen serieus te nemen, en een overdacht oordeel over wat duidelijk bedoeld is als verstand-op-nul popcornvermaak lijkt dan ook overtrokken. Er is echter een dunne lijn tussen hersenloos vermaak en publieksminachting. Ondanks overdreven montage, grotendeels ongeinspireerde casting en een twijfelachtige moraal blijft G.I. Joe: Retaliation maar net aan de goede kant van die lijn.

Trailer