FilmpjeKijken Fijne Filmklassieker: Reservoir Dogs

Beoordeling:

Geplaatst: door Roy van der Lee

Hij kwam er wel, hij kwam er niet, hij komt er dus toch. The Hateful Eight, de nieuwste film van Quentin Tarantino had wat opstartproblemen, maar inmiddels staan alle lichten op groen. Over iets meer dan een maand beginnen de opnames en de verwachtingen zijn, zoals altijd bij QT, bijzonder hoog. De western belooft een claustrofobische film te worden met gewelddadige personages die elkaar dicht op de huid zitten. Juist, net zoals in zijn debuutfilm Reservoir Dogs

Die film lanceerde ruim twintig jaar geleden de carrière van Tarantino. Met amper twee miljoen dollar, een minimalistisch script en vooral heel veel passie maakte hij een zenuwslopende misdaadthriller die volledig leunt op de acteurs en hun gesprekken. Een film die zo uniek en onbeschrijfelijk was, dat het bijvoeglijk naamwoord Tarantinesk snel zijn intrede deed. Er was simpelweg geen andere manier om de film te omschrijven. Een film van Tarantino is gewoon Tarantinesk.

Reservoir Dogs draait om een zestal criminelen die elkaar alleen kennen met codenamen als Mr. White, Mr. Orange en Mr. Pink. De zes voeren in opdracht van de gangster Joe Cabbot een diamantenroof uit, maar die loopt vreselijk mis. Een aantal van de dieven komt om bij de overval, een ander wordt geraakt in zijn onderbuik en de rest is op de vlucht voor de politie. In een verlaten pakhuis proberen zij die konden ontkomen uit te zoeken waar het mis is gegaan.

Het is in dat pakhuis waar ongeveer driekwart van de film zich afspeelt. De personages schelden op elkaar, de beschuldigingen vliegen over en weer en de stemming wordt steeds grimmiger. Zeker wanneer steeds meer mannen denken dat er een rat in hun midden is. De daadwerkelijke overval krijgen we nooit te zien.  

Reservoir Dogs is dus alles behalve een logische rit van a naar b. De film opent met een op het oog onbenullige scène waarin alle personages in een restaurant ontbijten. Ze lullen wat over liedjes van Madonna en discussiëren over de vraag of de serveerster een fooi verdient. Daarna volgen de beroemde openingscredits, op de melodie van Little Green Bag, en in de volgende scène zitten we plots op de achterbank van een auto, waar mr. Orange leeg ligt te bloeden.

In de anderhalf uur daarna krijgen we beetje bij beetje te weten wat er in de tussentijd precies gebeurd is. Onder meer via een drietal flashbacks van de drie belangrijkste personages. Wat daarbij opvalt is dat de criminelen gesprekken hebben die lang niet allemaal in dienst staan van de plot. Ze lullen net zo makkelijk over hun favoriete radioprogramma als over de bloedige overval. Die dialogen zijn heel vet aangezet. Cooler dan cool. Iets dat in 1992 hoogst ongebruikelijk was.

Zelfs het geweld in de film is gestileerd. Neem alleen al de bekende scène waarin Michael Madsen als Mr. Blonde een agent martelt. Voor hij daaraan begint, voert hij eerst een creepy dansje uit. Op het moment dat hij vervolgens met een scheermes het oor van de agent afsnijdt, draait het beeld weg. Alsof zelfs de camera dat te gruwelijk vond om naar te kijken. Een veel smaakvollere en stijlvollere beeldvoering dan wanneer we de daadwerkelijke amputatie te zien hadden gekregen.

Tarantino kreeg al deze ideeën in zijn tienerjaren, toen hij werkte in een kleine videotheek. De naam van deze film is een verbastering van het Franstalige Au revoir les enfants en Straw Dogs. Het verhaal baseerde hij dan weer op de Aziatische film City on Fire en op The Killing van Stanley Kubrick. Het idee van de namen van de personages komt uit The Taking of Pelham 123. Het is dus een mengelmoes van Europese, Amerikaanse en Oosterse invloeden, bedekt met een flinke klodder Tarantino-saus. Het resultaat is iets wat nog nooit eerder vertoond was. Een film die een vreemd soort realisme combineert met over the top. En een die een martelpartij afwisselt met een gesprek over bloemetjes en bijtjes.

Maar begin jaren ’90 was de regisseur een grote onbekende en had hij het geld niet om Reservoir Dogs te maken. In eerste instantie wilde hij tegen en budget van 30.000 dollar met een groep vrienden het script verfilmen, maar dat vond hij zonde van het materiaal. Hij verkocht daarom een ander script dat hij had geschreven, True Romance, aan Tony Scott. Die laatst wilde eigenlijk het script van Reservoir Dogs kopen, maar dát liet Tarantino niet gebeuren.

Met al wat geld op zak, kwam Tarantino in contact met Harvey Keitel, die het gelijk in de jonge regisseur zag zitten. Hij stak zijn eigen geld daarom in het project en met zijn hulp werd een budget van een kleine 2 miljoen dollar gerealiseerd. De acteurs moesten nog wel hun eigen kleren en auto meenemen naar de set, er was geen geld om dat te bekostigen. Er was zelfs geen budget om bijvoorbeeld een weg af te laten sluiten voor een scène die zich langs de straat afspeelt. Daarom moest er steeds gewacht worden tot het licht op groen stond, voordat er gedraaid kon worden.

Keitel kreeg de rol van Mr. White, Tarantino wilde zelf Mr. Pink spelen. Het was pas toen hij de auditie van Steve Buscemi zag, dat hij daarvan afstapte en zich schikte in de veel kleinere rol van Mr. Brown. Keitel en Buscemi hebben samen met Tim Roth, die zowat de hele film bloedend in een hoek van de set ligt, de grootste rol en doen het allen fantastisch. Ook Michael Madsen is onvergetelijk als de psychopathische Mr. Blonde. Alle vier zouden in latere films van Tarantino nog eens hun opwachting maken. Bijvoorbeeld in Pulp Fiction (deze week twintig geworden), Kill Bill en From Dusk till Dawn.

Het heeft een paar jaar geduurd voordat Reservoir Dogs de status kreeg die het vandaag de dag geniet. In eerste instantie was de film zelfs een tegenvaller aan de bioscoopkassa. Pas na het uitkomen van Pulp Fiction werd ook deze debuutfilm pas echt op waarde geschat. Zo vernieuwend als hij destijds was, komt Reservoir Dogs uiteraard nu niet meer over. Maar dat verandert niets aan de fantastische rollen, de gelikte dialogen, het slimme script en de onvergetelijke scènes. Reservoir Dogs is een heel vette film.

Trailer