Filmpjekijken Fijne Filmklassieker: L.A. Confidential

Beoordeling:

Geplaatst: door Dion Mebius

Op zijn twintigste gaf niemand een stuiver voor de kansen van James Ellroy. De Amerikaan was in een depressie beland na de moord op zijn moeder, stopte met school en raakte zwaar verslaafd aan drugs en alcohol. Na een korte tijd in de gevangenis en een zware longontsteking realiseerde hij zich echter dat het roer om moest. Naast een 'carrière' als golfcaddy begon hij te schrijven. Veel te schrijven. Zijn werk werd opgemerkt en hij brak definitief door na het uitbrengen van The L.A. Quartet. Het bekendste boek uit dit kwartet kennen we als L.A. Confidential, en laat de verfilming van dat verhaal nou net het onderwerp zijn van deze FFF.

L.A. Confidential is sindsdien uitgegroeid tot een klassieker in het neo noir-genre. De film, die in 1997 voor het eerst op het grote doek te zien was, won twee Oscars en werd genomineerd voor zeven andere. Time Magazine zette de film bovendien op plek één in de 'beste film van het jaar verkiezing' en de film is daarna nog talloze keren gelauwerd. Als je naar de cast kijkt is dat niet geheel verwonderlijk. Naast een sterk verhaal herbergt deze film namelijk acteurs als Kevin Spacey, Russell Crowe, Guy Pearce en een opvallend sterk spelende Kim Basinger. What's not to like?

Toch valt de film niet bij iedereen in de smaak. Vaak gehoorde klachten zijn dat de film te langdradig of te ingewikkeld is. Toegegeven: het is geen blockbuster die je met vrienden, Doritos en een paar biertjes moet wegkijken. Daar is het verhaal te complex voor. Bovendien doet zo'n kijksessie het verhaal ook geen recht aan. Het script zit zo goed in elkaar dat de film het verdient om de volle aandacht te krijgen. Gordijntjes dicht, lamp uit en TV aan, dat is het devies. Wat dan nog slechts rest is genieten van alles wat L.A. Confidential te bieden heeft.

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek en dat is goed te merken. Het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van drie zeer verschillende politieagenten. Edmund Exley (Guy Pearce) is de correcte carrièretijger, Jack Vincennes (Kevin Spacey) de geldbeluste gladjanus en Bud White (Russel Crowe) de wrede bruut. Ze hebben echter één ding gemeen: alle drie geloven ze dat in een 'opgeloste' moordzaak de verkeerde personen achter de tralies zijn verdwenen.

De moord tekent zich af in een chaotisch Los Angeles, waar net dé maffiabaas in de gevangenis is beland. De politie, met aan het roer oldtimer Dudley Smith (James Cromwell) doet er alles aan om te voorkomen dat een ander dit machtsvacuüm gaat opvullen. Het verhaal van de moord wordt op een geweldige manier verbonden met dit 50's Los Angeles, waarvan de sfeer perfect wordt neergezet. Van de rokerige politieruimtes tot de bolides en van het duidelijke racismeprobleem tot de mannen in pak: alles voelt natuurlijk en verzorgd aan.

Hoe sterk een script, de setting of de sfeer ook is: een film valt of staat met de acteurs. Laat Erben Wennemars een stoere oneliner uitspreken en je raakt de film aan de straatstenen nog niet kwijt. Het is dus een hele opluchting om te merken dat er in L.A. Confidential veel aandacht aan dit aspect is besteed. Naast de eerder genoemde hoofdrolspelers zien we namelijk ook nog mannen als Danny DeVito, Paul Guilfoyle en een piepjonge Simon Baker (alias The Mentalist) de revue passeren, waardoor het verhaal nét dat beetje extra glans krijgt.

Door al dat mannelijk geweld zou je bijna de vrouwen in het verhaal vergeten. Want wat zou een neo noir-film zijn zonder een romance of twee? Hallo Lynn Bracken (Kim Basinger)! De wulpse blondine laat de hoofden van de mannen tollen zoals alleen vrouwen dat kunnen. Het probleem in films als deze is vaak dat dergelijke affaires vaak overbodig of als 'moetje' overkomen. Dat is in L.A. Confidential niet het geval. Alles dient het hogere doel: de verhaallijn. De film is daardoor wel redelijk lang (138 minuten) maar er zou geen moment weggesneden kunnen worden.

Telkens als je het plot door denkt te hebben ontluikt zich een diepere laag en dat maakt deze film speciaal in zijn soort. Politieagenten blijken niet de braafste jongetjes van de klas en de psychologische spelletjes zijn niet van de lucht. Het is wat dat betreft ook geen typische politiefilm waarin actie en geweld de boventoon voeren. Daar doe je het verhaal te kort mee. Veel te kort zelfs. L.A. Confidential is realistisch, L.A. Confidential is diepzinnig, maar bovenal is L.A. Confidential ont-zet-tend goed.

En James Ellroy? Die is nog steeds een beetje vreemd. De man heeft geen tv om zijn verfilmde boeken op te kunnen zien, denkt de beste misdaadschrijver aller tijden te zijn en beschouwt zichzelf als 'de Tolstoj of Beethoven van zijn generatie'. Grootheidswaanzin ten top, maar houd beide voetjes maar eens op de grond als je ziet hoe je eigen boek wordt verfilmd tot een waar meesterwerk. En wie weet: wellicht praten ze over honderd jaar over L.A. Confidential zoals wij over Oorlog en Vrede of Anna Karenina. Wie de film heeft gezien durft niets meer uit te sluiten.

Trailer