Filmpjekijken Fijne Filmklassieker: Kill Bill

Beoordeling:

Geplaatst: door Roy van der Lee

Of het nu blaxploitation of spaghettiwestern is, Quentin Tarantino laat zich graag inspireren door obscure films waar de meeste bioscoopbezoekers nog nooit van gehoord hebben. Ook door oude kung-fu-films. Nergens blijft de regisseur zo dicht bij dat eigenzinnige bronmateriaal als in zijn ode aan dat genre: het tweeluik Kill Bill. De films, waarin we Uma Thurman (die in ons toplijstje met Kick Ass Female Action Heroes alleen Sigourney Weaver voor zich moest dulden) volgen op haar bloedige weg naar wraak op haar oude liefde, vieren deze maand hun tiende verjaardag.

Tarantino sleet een groot deel van zijn tienerjaren achter de toonbank van een kleine videotheek. Daar keek hij ontelbare kleine, exotische films die later van grote invloed zouden zijn op zijn eigen werk. Daaronder veel kung-fu en het vroege werk van John Woo. Zijn liefde voor het genre besprak hij onder meer met Uma Thurman toen de twee begin jaren ’90 op de set stonden van Pulp Fiction. Daar bedachten ze samen een plot over een bruid die door haar voormalige werkgevers voor dood wordt achtergelaten. Het idee zou uitgroeien tot een wraakepos van 247 minuten, verdeeld over twee films.

In Kill Bill gaat Uma Thurman als the Bride (de echte naam van het personage wordt pas in de tweede film prijsgegeven) op zoek naar haar vroegere liefje en opdrachtgever Bill. Samen met vier handlangers heeft hij op Uma's bruiloft een bloedbad aangericht. The Bride wordt voor dood achtergelaten met een kogel in haar hoofd. Vier jaar later ontwaakt ze uit haar coma met maar één doel: wraak nemen. Ze stelt een killlist op met de naam van Bill bovenaan.

Zo simpel is de plot van Kill Bill. Voor een sterk verhaal, uitgediepte personages of ingewikkelde plotwending is geen plek. Maar dat is dan ook niet waar Kill Bill om draait. Nog meer dan het andere werk van Tarantino is dit een pure stijloefening. De plot is een aaneenschakeling van coole actiescènes die voor een groot deel op zichzelf staan en waarbij niet wordt gekeken op een paar litertjes bloed meer of minder.

Ook de personages zijn flinterdun, maar daardoor niet minder cool of interessant. Uma Thurman loopt de halve film rond in het gele trainingspak van Bruce Lee, slechterik Daryl Hannah draagt een ooglapje en heeft een ongezond evil lachje en David Carradine is uiterst cool en bedachtzaam als de grote leider Bill. Het is allemaal niet origineel, maar Tarantino komt er gemakkelijk mee weg door er zijn geheel eigen draai aan te geven en door elementen uit Oosterse en Westerse films door elkaar te gebruiken.

Toen Quentin Tarantino aan Kill Bill begon was het de bedoeling om hem als één film uit te brengen. Tijdens de opnames bleef hij echter scènes schrijven en opnemen, waardoor hij met teveel materiaal zat om te monteren tot twee uur. Weggooien was zonde. Daarom werd Kill Bill opgeknipt in twee delen van elk vijf hoofdstukken. Deze hoofdstukken volgen geen chronologische volgorde, al is er wel enigszins sprake van een structuur. Zo streept The Bride in deel één de eerste twee namen van haar lijst af en wordt Bill pas aan het einde van deel twee daadwerkelijk gekilld.

Toch ademen beide delen wel degelijk een andere sfeer. Waar Kill Bill 1 een bloedige ode is aan Aziatische vechtfilms, voelt Kill Bill 2 veel meer aan als een western. Dat komt deels door de setting, maar ook door het gebruik van muziek en cinematografie. Zo zit deel twee vol met lange close-ups voor de gevechten losbarsten en met klanken uit de westerns van Sergio Leone.

Er was Tarantino veel aan gelegen dat zijn martial-arts-film een authentieke sfeer uitstraalde. Daarom verplichtte hij zijn cast en crew een hele rits films te kijken en nam hij een groot aantal scènes op in de Hong Kongse studios waar tientallen jaren geleden veel van zijn eigen favorieten werden gedraaid.

Al sinds het uitkomen van de twee films wordt er gespeculeerd over een derde deel. Echt concreet worden die geruchten nooit. Een derde deel is ook nergens voor nodig, want Kill Bill is nagenoeg perfect zoals het nu is: een prachtige, bloederige ode aan zowel westerse als oosterse cinema die het bronmateriaal op veel fronten ontstijgt.

Trailer