Filmpjekijken Fijne Filmklassieker: Frost/Nixon

Beoordeling:

Geplaatst: door Remco Visser

Het is misschien anno 2013 moeilijk voor te stellen, maar in 1977 zaten 45 miljoen mensen maar liefst vier dagen achter elkaar aan de buis gekluisterd. De reden? Een groots interview met Richard Nixon, die kort daarvoor zijn presidentschap had moeten afbreken vanwege het Watergate-schandaal. De man die Nixon aan de tand mocht voelen was David Frost, die vorige week op 74-jarige leeftijd overleed.

De tot dan toe onbekende Frost wil in het legendarische vraaggesprek Nixon verleiden tot een publiekelijke bekentenis van het machtsmisbruik en politiek falen. Nixon ziet echter het grote geld en de laatste kans om zijn blazoen te zuiveren. Wat volgt is een intellectuele boksmatch die op het scherpst van de snede wordt uitgevochten.

Frost/Nixon begon oorspronkelijk als toneelstuk geschreven door Peter Morgan, die het stuk zelf ook bewerkte voor het witte doek. Morgan heeft van nature een fascinatie voor grote en machtige persoonlijkheden, wat zich in Frost/Nixon vertaalt naar een uitstekende karakterontwikkeling en goede gelaagdheid van het script, zodat je als kijker snel duidelijk wordt wat de inzet van beide heren is; Nixon wil niks liever dan zijn geschiedenis oppoetsen, Frost gaat echter voor een publieke schuldbekentenis en zijn eigen ego.

Maar desondanks zijn het de acteurs die het toch al formidabele script naar een nog hoger plan weten te tillen. Zowel Michael Sheen (Midnight In Paris) als Frank Langella (Robot & Frank) kruipen met precisie in de huid van respectievelijk Britse playboy David Frost en president Nixon. Vooral Langella weet de kenmerkende gelaatstrekken van Nixon tot in detail te kopiëren, en geeft de gevallen president daarnaast nog wat charme mee. Een groot deel van de spanning in de film wordt bereikt door de gewiekstheid van Langella's Nixon. Regisseur Ron Howard - van wie binnenkort racedrama Rush verschijnt - had het qua casting dan ook niet heel lastig; beide hoofdrolspelers waren al te zien toen ze in het toneelstuk dezelfde rollen speelden.

De acteurs hebben daarnaast prima materiaal om mee te werken; Morgan zorgt in zijn script voor messcherpe dialogen, waarmee Ron Howard uitstekend de spanning kan opvoeren tot de vanzelfsprekende climax in een van de spannendste scènes ooit in een politieke film. Toch loopt het script opvallend parallel aan de daadwerkelijke gebeurtenissen, ondanks het feit dat Ron Howard in zijn biopics de neiging heeft het een en ander te romantiseren.

Ron Howard weet met Frost/Nixon één van de grootste televisiegebeurtenissen van de vorige eeuw te vangen op een manier die anno 2013 nog steeds relevant is. Het verhaal is prima te volgen, ook voor mensen die niet precies meer weten wat Watergate inhield. Het intelligente en geestige scenario van Peter Morgan zuigt je hoe dan ook mee in deze krachtmeting tussen twee uitersten.

Trailer