Extremely Loud & Incredibly Close

Beoordeling:

Geplaatst: door Steffie van Rhee

Sinds 9/11 zijn er talloze films gemaakt over de aanslagen in Amerika. Dat het trauma van die dag nog steeds niet verwerkt is, blijkt wel weer uit Extremely Loud & Incredibly Close. Regisseur Stephen Daldry probeert met zijn hoofdpersonage een gezicht te geven aan de pijn en verwarring van de Verenigde Staten.

De vader (Tom Hanks) van de elfjarige Oskar Schell (Thomas Horn) zet speurtochten uit voor zijn zoon die ervoor zorgen dat hij New York City op eigen houtje ontdekt. Een jaar nadat zijn vader is omgekomen tijdens de aanslag op de Twin Towers, vindt Oskar een mysterieuze sleutel. Er vanuit gaande dat dit de laatste opdracht van zijn vader is, begint hij aan een lange zoektocht naar het bijbehorende slot.

Oskar Schell is een lichtelijk autistische jongen met nogal wat eigenaardigheden. Zo durft de elfjarige jongen niet met de metro te reizen en wil hij geen bruggen oversteken. Wanneer alles hem te veel wordt, drukt hij zijn handen stevig tegen zijn oren of rammelt hij met zijn tamboerijn om rustig te worden. Dit vreemde gedrag is op sommige momenten aandoenlijk, maar begint naar mate de film vordert steeds meer op de zenuwen te werken.

Het is dan ook moeilijk om van Oskar’s personage te gaan houden. En zelfs bewondering opbrengen voor het spel van nieuwkomer Thomas Horn is lastig, gezien je de tamboerijn regelmatig uit zijn handen wilt pakken. De meest indrukwekkende rol komt dus niet van Thomas Horn, maar van Max Von Sydow, die een kamer bij Oskars oma huurt. Gedurende de 129 minuten durende film zegt hij geen woord. Handgebaren, gezichtsuitdrukkingen en zelfs zijn manier van lopen, zorgen voor een sterk personage.

Zoals de titel misschien al verraadt, speelt de regisseur in Extremely Loud & Incredibly Close veel met geluidseffecten. De belletjes van Oskars tamboerijn, de loeiende sirenes en de voorbij razende metro. Ze vertellen allemaal een eigen verhaal. Dat doen de personages die Oskar ontmoet tijdens zijn zoektocht ook. Toch zijn ze allemaal te gemaakt. Ze moeten overbrengen dat ook zij op hun eigen manier met verlies omgaan, maar Daldry maakte van hen wandelende clichés.

Het is Extremely Loud & Incredibly Close niet gelukt om het trauma van 9/11 te verwerken. Daarvoor is de film te geforceerd, zijn de mensen die Oskar tijdens zijn zoektocht tegenkomt iets te karakteristiek. Wel levert het een bij vlagen ontroerende en indrukwekkende film op. Die eigenlijk vooral over het verwerken, accepteren en overwinnen van moeilijkheden in het algemeen gaat. Hoewel de film langzaam op gang komt, is blijven kijken zeker de moeite waard. Uiteindelijk komen de verhaallijnen samen en zul je zelfs tevreden zijn met het lot van Oskar.

Trailer