Equals

Beoordeling:

Geplaatst: door Elise van Dam

Geliefden hebben het nooit makkelijk in de films van Drake Doremus. In Like Crazy was er de afstand, in Breathe In is er de buitenstaander die de boel opschudt. En in Equals zijn er de strikte regels van Het Collectief. Doremus' nieuwste film speelt zich af in een toekomst waarin gevoel kunstmatig wordt onderdrukt en seks, zelfs aanraking, taboe is. Geen vruchtbare grond dus voor de liefde.

Silas (Nicholas Hoult) is een van de bewoners van deze monotone wereld, waarin iedereen efficiënt zijn of haar taken uitvoert en de vrije tijd doorbrengt met het oplossen van digitale puzzels in hun smetteloos witte en identieke appartementen. De wereld die Doremus en cinematograaf John Guleserian optrekken ziet er mooi uit, met de combinatie van strakke lijnen en welvende bogen tot de wijze waarop personages worden gespiegeld door ramen of vervaagd semi-transparante glazen wanden.

Maar het nadeel is dat de emotieloosheid doorsijpelt in de film zelf. Vooral het eerste deel van de film voelt vlak. Gelukkig komt er verandering in de toestand van Silas. Hij begint zich bewust te worden van de smaak van zijn eten, het gevoel van het stromende water op zijn huid tijdens het douchen. En hij droomt. De dokter diagnosticeert hem met het gevreesde Switch On Syndrome (oftewel SOS), een 'ziekte' waarbij men weer gevoelens krijgt en waarvoor nog geen remedie is gevonden.

Waar voor Silas aanvankelijk het medicijn niet snel genoeg gevonden kan worden, daar is Nia (Kristen Stewart), een van zijn collega's op het werk, een zogeheten hider. Ze heeft het SOS-virus, maar houdt dat verborgen. De twee worden naar elkaar toegetrokken en het onvermijdelijke gebeurt: ze worden verliefd. En zo ontvouwt zich een futuristische variant op Romeo en Julia waarbij de vetende families in dit geval het collectief en het individu zijn die strijden om Silas’ loyaliteit.

Equals is enorm schatplichtig aan de grote sciencefictionklassiekers uit de literatuur. De verboden liefde kennen we uit George Orwells 1984, het naar androgynie neigende voorkomen van de seksen uit Ira Levins This Perfect Day, en naar de gebieden op aarde waar nog mensen in 'primitieve' staat leven worden in Aldous Huxley’s Brave New World nog vakanties georganiseerd.

Nu hoeft dat op zichzelf geen groot bezwaar te zijn. Origineel zijn is wellicht bijna onmogelijk geworden en toch kun je, met de juiste visie, ook uit overbekende elementen iets maken dat nieuw voelt. Urgent. Maar juist dat lukt Doremus niet in Equals. Al is het probleem misschien niet eens zozeer dat de concepten wat aan het oppervlak blijven steken, maar dat het liefdesverhaal dat van daaruit verteld wordt, nooit helemaal overkomt.

Scenarist Nathan Parker was eerder ook verantwoordelijk voor het script van Moon, een van de beste sciencefictionfilms van dit millennium. Een film boordevol fascinerende ideeën die ook nog eens kon leunen op een ijzersterke performance (of eigenlijk performances) van Sam Rockwell. Hoult en Stewart zijn prima in Equals en de liefde van hun personages voelt geloofwaardig, maar echt tot leven komen wil het maar niet.

Het lijkt ergens ook of hier twee visies zijn gebotst. Dat Parker misschien een andere doelgroep voor ogen had dan Doremus of dat ze er misschien allebei niet zeker van waren. Want Equals is te simplistisch om de doorgewinterde sci-fi liefhebber uit te dagen, maar wellicht weer een tikje te serieus en weinig romantisch voor een tienerdoelgroep. En zo lijkt het bijna onvermijdelijke lot van deze film om te zinken tussen wal en schip. 

Trailer