Drive

Drive, Genre: Aktie, Regie: Nicolas Winding Refn, Acteurs: Bryan Cranston, Ryan Gosling, Carey Mulligan, Releasedatum: 3 november 2011, Speelduur: 100 minuten.

Recensie Drive

Toen regisseur Nicolas Winding Refn dit jaar pardoes de prijs voor beste regisseur op het filmfestival van Cannes in ontvangst nam, keek het filmpubliek toch wat raar op. De ene helft dacht: ‘wie is die man?’, en de andere helft die hem wel kende dacht: ‘wat doet hij hier?’ Goed, zijn vorige films als Valhalla Rising en de Pusher-trilogie werden erg goed ontvangen bij een klein publiek en laatstgenoemde groeide zelfs uit tot een culthit, maar werden de films van Refn niet vooral gekenmerkt door zeer bruut geweld?

Drive gaat over een naamloze stuntrijder (Ryan Gosling), die in Hollywood de gevaarlijke autostunts voor zijn rekening neemt. ’s Avonds verdient hij echter een zakcentje bij als bestuurder voor criminelen. Als ze binnen vijf minuten de klus geklaard hebben kan hij ze daarna in veiligheid brengen. Of er nou politie achter hen aan zit of niet.

In het echte leven leidt onze hoofdpersoon, laten we hem maar even Driver noemen, een teruggetrokken bestaan. Totdat hij lucht krijgt van zijn buurvrouw, Irene (Carey Mulligan). Haar warmte en de aanwezigheid van haar brutale zoontje Benicio zorgt ervoor dat Driver uit zijn sociale isolement kruipt. Hij wordt verliefd op Irene, maar zij heeft al een man die in de gevangenis zit. Als hij zijn tijd uit heeft gezeten en weer thuis zit is die relatie zo goed als voorbij.

Irene’s man heeft een zwaar leven aan zich hangen. Als hij thuis is blijkt dat hij nog rekeningen open heeft staan bij criminelen die hem bescherming hebben geboden in de gevangenis. Om te zorgen dat Irene en haar zoontje ongedeerd blijven besluit Driver om hem te helpen door te doen waar hij goed in is. En dat is: drive.

Drive is het Amerikaanse speelfilmdebuut van de Deense regisseur Nicolas Winding Refn. En om het Amerikaanse publiek te winnen heeft hij duidelijk concessies moeten doen. Uit het experiment om zijn eigen gewelddadige stijl te vermengen met die van de Amerikaanse mainstream-film is een hele interessante film voortgekomen. Refn flirt met Drive hier en daar openlijk met pulp als The Fast and the Furious en Transporter. Dat is onder andere te zien aan het roze, bubblegum-achtige lettertype dat in de credits is gebruikt en de flauwe oneliners. Bijvoorbeeld wanneer de hoofdpersoon de hand aangereikt krijgt door een topcrimineel, maar zijn handen nogal dirty zijn, antwoordt de crimineel: ‘So am I.’

Echter maakt Refn al snel op een rauwe en bloederige wijze een einde aan de vergelijking met eerder genoemde films. Drive onderscheidt zich vooral omdat het zich focust op de personages en laat zien waar een normale buitenstaander toe in staat is als hij geen uitweg meer ziet. Daarmee toont de film meer gelijkenissen met Martin Scorsese’s Taxi Driver. En was het niet hoofdrolspeler Robert De Niro die de voorzitter van de jury van het Cannes filmfestival was? Zo is de cirkel weer rond.

Trailer

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.